محاسبه اقساط ماهيانه و سود تسهيلات

https://www.bmi.ir/Fa/loan.aspx?smnuid=10011526

 

آشنايي با معاملات آنلاين سهام

https://amoozesh.bmi.ir/UploadedFiles/gFiles/8e06e80c6750476.pdf

 

آشنايي با سرمايه‌گذاري در بورس اوراق بهادار

https://amoozesh.bmi.ir/UploadedFiles/gFiles/5cf1f5540d5947e.pdf

 

فرهنگ هندوستان

https://drive.google.com/file/d/0Bx2iAHkFhkCvazdSRk9XUkg3UDA/view?usp=sharing

آشنایی با فرهنگ و آداب و رسوم مردم هند

پرچم هند

 پرچم ملی کشور هند دارای سه رنگ افقی، از بالا به پایین، زعفرانی، سفید و سبز است  در وسط این پرچم گردونه‌ای با بیست و چهار پره به رنگ سرمه‌ای است
رنگ زعفرانی سمبل شجاعت، دلیری، وارستگی و فداکاری،  رنگ سفید بیانگر خلوص و حقیقت و گردونه پرچم که به آن دارما چاکرا گفته می‌شود، نمادی باستانی در آیین بوداست که توسط آشوکا پادشاه قدرتمند قرن چهارم قبل از میلاد به عنوان گردونه قانون استفاده می‌شد.
این پرچم در ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۷ تصویب شد
طراح اصلی اين پرچم، شخصی به نام پینگالی ونکایا است
شعار ملي هند (تنها راستی است که پیروز است )
سرود ملي هند (چیره بر یاد همگان )
هند یا هندوستان با نام رسمی جمهوری هند (هندی  کشوری در جنوب آسیا است که پایتخت آن دهلی نو است.
مشخصات کلی نام: «هند» (و هم‌چنین صورت‌های آن در زبان‌های غربی ازجمله India در انگلیسی) برگرفته از زبان پارسی باستان است که به جای واژه سانسکریت «سیندو» (Sindhu) به‌کار می‌رفته و نام رودخانه سند بوده‌است. همچنین واژه «هندوستان» که به عنوان نام کامل این سرزمین در اغلب کشورها از جمله خود هند رواج دارد واژه‌ای فارسی است به معنی «سرزمین هندوها». پهناوری: ۳٫۱۶۶٫۱۴۴ کیلومتر مربع (بدون احتساب کشمیر آزاد و دیگر اراضی مورد مناقشه)
اماکن دیدنی و تاریخی هند
دروازه هند در بمبئی - معبد الورا در ایالت ماهاراشتارا -  جزيره اليفانتا (جزیره فیل‌ها ) -    تاج‌محل در اگرا- كاتدرائيه بمبئى - چارمنار در حیدرآباد-قطب منار در دهلی- حاجى على درگاه ـ بمبئی - پایانه چاتراپاتی شیواجی در بمبئی - هتل کاخ تاج‌محل در بمبئی

 جغرافیا
هند، بخش بزرگ جنوب آسیا و شبه قاره هند را به خود اختصاص داده‌است.
پهناوری هندوستان ۳٬۴۰۲٬۸۷۳ کیلومتر مربع (هفتم در جهان، ۲ برابر ایران) است.
هندوستان از شمال باختری(غرب) با پاکستان؛
از شمال با چین، بوتان، نپال و تبت؛ و از شمال خاوری(شرق) با برمه و بنگلادش همسایه‌است.
همچنین هند از باختر با خليج فارس،
از خاور(شرق) با خلیج بنگال، و
از جنوب نیز با اقیانوس هند مرز آبی دارد.
این کشور با پاکستان، بنگلادش، نپال، بوتان، چین و برمه هم مرز است.
 جغرافیای هند به طور کلی به سه بخش تقسیم می‌شود:
* فلات بلند هیمالیا
* جلگه گنگ
* شبه جزیره جنوب هند، که مناطق مختلف کوهستانی، دره رود خانه‌ای، کویر، دشت و جنگل را در بر می‌گیرد.
پائین‌ترین سطح هند، در اقیانوس هند، با ارتفاع صفر
بلندترین نقطه این کشور، قله کانچنجونگا، با ارتفاع ۸۵۶۸ متر در هیمالیا قرار دارد که سومین قله مرتفع جهان است.
رشته‌کوه هیمالیا که در شمال کشور قرار دارد باعث شده‌است که رطوبت و ابرهای باران‌زا به شمال آسیا نفوذ نکند و در نتیجه هند کشوری پرباران و مرطوب و دارای خاک بسیار حاصلخیز است.
این موضوع باعث شده‌است که این کشور بتواند جمعیّت بسیاری را در خود جای دهد.
جفرافیای هند بسیار متنوع است و کوه، بیابان، دشت، تپه و فلات را شامل می‌شود.
آب و هوا
آب و هوای این کشور از حاره‌ای در جنوب تا آب و هوای معتدل در شمال متغیر است.
از شمال به رشته‌کوه‌های هیمالیا ختم می‌شود و رودخانه‌های متعددی که از این بلندی‌ها سرچشمه می‌گیرند هوایی بارانی و خاکی بارآور را به نواحی شمالی هند می‌بخشند.
آب و هوای منطقه حاره و گرمسیری میانه و جنوب و کویر خشک غرب این کشور را دربر می‌گیرد.
چهار فصل هند شامل:
* سرد وخشک از ماه دسامبر تا فوریه
*  گرم و خشک از ماه مارس تا مه
*  فصل بارش از ماه ژوئن تا سپتامبر
* معتدل در ماههای اکتبر و نوامبر
به طور میانگین ۱۰۰۰ تا۱۵۰۰ میلمتر باران در سال، تقریباً سراسر هند را دربر می‌گیرد که این مقدار به ۲۵۰۰ میلیمتر در سواحل و ناحیه شمال شرقی هند می‌رسد. میانگین بارندگی سالانه در بنگال غربی به بیش از ۱۱هزار میلیمتر در سال می‌رسد.
مساحت ناحیهِ قابل کشت هند ۱٫۲۶۹٫۲۱۹ کیلومتر مربع (۷۸/۵۶٪ کل مساحت کشور) است که به دلیل رشد جمعیت و افزایش شهرنشینی رو به کاهش است.
سطح نواحی پوشیده از آب در هند معادل ۳۱۴٫۴۰۰ کیلومتر مربع است و میانگین باران این کشور ۱٫۱۰۰ میلیمتر در سال است.
بیش از ۹۲ درصد استفاده آب در هند برای مصارف آب‌رسانی است که در سال ۱۹۷۴ حدود ۳۸۰ کیلومتر مربع بود و بر اساس پیش‌بینی‌ها تا سال ۲۰۲۵ به سقف ۱٫۰۵۰ کیلومتر مربع می‌رسد که برابر با مصارف صنعتی و خانگی است.
منابع آبی هند
شامل رودخانه‌ها، کانال‌ها، آبگیرها، دریاچه‌ها و سواحل غربی و شرقی اقیانوس هند و سایر خلیج‌ها و خلیج کوچک برای بیش از ۶ میلیون نفر در بخش ماهیگیری اشتغال ایجاد کرده‌اند.
هند ششمین کشور تولیدکنندهِ ماهی در سطح جهان و دومین تولیدکنندهِ ماهی بومی در سطح جهان است.
رودخانه‌های طویل هند، شامل:
* براهماپوترا و ایندوس ۲۹۰۰ کیلومتر  * گنگ۲۵۰۰ کیلومتر  * گوداواری ۱۴۷۰ کیلومتر  * یامونا ۱۳۷۰ کیلومتر  * نارمادا ۱۳۰۰ کیلومتر * کریشنا ۱۲۹۰ کیلومتر هستند.
رودهای گنگ و براهماپوترا مهم‌ترین این رودخانه‌ها هستند که هر دو به خلیج بنگال سرازیر می‌شوند.
هندوها همچنین رود گنگ را مقدس می‌دانند.
هند از زیست جانوری بسیار متنوعی بهره می‌برد منطقه حفاظت شده‌ای به وسعت ۱۴۱۲ کیلومتر مربع در استان گجرات تنها پناهگاه باقیمانده حدود ۳۰۰ شیر آسیایی است.
هند زیستگاه بسیاری از پستانداران بزرگ مانند فیل آسیایی، کرگدن تک شاخ و ببر می‌باشد.
بیش از ۲۰۰۰ گونه پرنده و سه نوع تمساح در این کشور زندگی می‌کنند.
منابع اصلی مواد معدنی هند شامل زغال‌سنگ (از لحاظ میزان ذخایر در رده چهارم جهان قرار دارد)   آهن، منگنز، میکا، بوکسیت، تیتانیوم، کرومیت، گاز طبیعی، الماس، نفت خام،
سنگ آهک، توریوم (بیشترین در جهان در سواحل ایالت کرالا) می‌باشد.
ذخایر نفت هند که در ساحل بمبئی درماهاراشترا، گجرات و در شرق آسام وجود دارند، بیش از ۲۵٪ از نیازهای داخل را برطرف می‌کنند.
 انرژی

سدها در تأمین انرژی هند سهم به‌سزایی دارند.
در حال حاضر گرانی قیمت نفت با توجه به ذخایر اندک نفتی و نیاز روزافزون کشور در حال توسعه هند به‌انرژی، مهم‌ترین تهدید علیه اقتصاد این کشور به‌حساب می‌آید.
هندیها برای رفع این مشکل به دنبال تولید برق هسته‌ای با کمک ایالات متحده هستند.
هند اگرچه در سال ۱۹۷۴ اولین بمب اتمی خود را آزمایش کرد و در سالهای اخیر توان هسته‌ای خود را تا حد قابل ملاحظه‌ای افزایش داده اما هنوز به تکنولوژی ساخت نیروگاه اتمی دست نیافته‌است.
ایجاد خط لوله و خرید گاز از کشورهای خاورمیانه مانند ایران و قطر از دیگر برنامه‌های این کشور است.
هندی‌ها همچنین سابقه‌ای طولانی و موفقیت‌آمیز در استفاده از انرژی‌های نو مانند بیوگاز (تولید گاز از زباله) دارند.
کشاورزی
هند پس از چین دومین کشور دنیا از نظر ارزش تولیدات کشاورزی است.
ارزش محصولات کشاورزی این کشور در سال ۲۰۰۵ بیش از ۱۵۰میلیارد دلار برآورد شده‌است.
هند با تولید ۹۷۹٬۰۰۰ تن چای دومین تولیدکننده چای دنیا و چهارمین صادرکننده این محصول پس از کنیا، سریلانکا و چین است.
محصول اصلی کشاورزان هندی مانند دیگر کشورهای شرق آسیا برنج است واین کشور پس از چین دومین تولیدکننده برنج دنیاست.
فائو در سال ۲۰۰۴ میزان تولید برنج هند را ۱۲۴میلیون تن برآورد کرده بود.
هند همچنین رتبه اول دنیا در تولید موز، ارزن، کنف و بادام زمینی و رتبه دوم در تولید ذرت، نیشکر و شاهدانه را داراست.
وجود صدها میلیون راس گاو در هند این کشور را اولین مسکن این حیوان در دنیا ساخته‌است.
اگرچه دین هندو خوردن گوشت گاو را ممنوع کرده و اکثر مسلمانان و دیگر ادیان در این کشور هم از خوردن بیش ازحد گوشت آن خودداری می‌کنند، اما از شیر آن‌ها استفاده زیادی می‌شود.
مردم
جمعیت هندوستان ۱٬۲۱۰٬۱۹۳٬۴۲۲ نفر است که دومین کشور پر جمعیت دنیا پس از چین به شمار می‌آید و نزدیک به یک ششم جمعیت جهان را در خود جای داده‌است.
بندر بمبئی (مومبائی) با جمعیتی نزدیک به ۱۴ میلیون تن، پرجمعیت‌ترین شهر هند است.
هند بیش از سی و پنج شهر بزرگ با جمعیت بالای یک میلیون تن دارد.
بمبئی(مومبائی)، دهلی، کلکته، مدرس، بنگلور، حیدرآباد، اگرا، میسور، جی‌پور، گوا، پونا، بوپال، تریواندروم، سورات، کانپور و احمدآباد از شهرهای مهم این کشور پهناور هستند.
 تنوع نژادی، فرهنگی، زبانی و مذهبی به این کشور چشم اندازی شگرف از همزیستی مسالمت آمیز میان اعتقادات گوناگون بخشیده‌است.
نژاد مردم هند، شامل:
۷۲ ٪ هندوآریائی   ۲۵ ٪ دراویدی   ۳ ٪ نژاد زرد است که این نژادها بر اساس شرایط مکانی، فرهنگی و دینی نیز دارای تقسیمات خاص خود هستند.
۶۱% مردم هند باسواد هستند که این آمار در مردان ۷۳.۴% و در زنان ۴۷.۸% می‌باشد.
زبان
هندوستان دارای تاریخ و فرهنگ بسیار کهن و پرباری است که به ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد می‌رسد.
طبق آمار رسمی دولت در سال ۲۰۰۱، علاوه بر دو زبان هندی و انگلیسی که در قانون اساسی این کشور، زبان رسمی اعلام شده‌است، ۲۹ زبان دارای گوُیِشوَر بالای یک میلیون نفر است و ۱۲۲ زبان دیگر دارای گویشورانی بیش از ده هزار نفر هستند.
زبان‌های هندی و انگلیسی ارتباطات رسمی و امور دولتی را برعهده دارند؛
و هر ایالت دارای زبان‌های رسمی و ملی ویژه خود است.
برای نمونه زبان رسمی ایالت دهلی یا ناحیه ملی پایتخت به ترتیب انگلیسی، اردو و هندی است.
افزون برآن در سال ۲۰۰۵ زبان‌هایی که به‌عنوان زبان‌های رسمی در ایالت‌های هند شناخته شده‌اند به ۲۲ زبان رسید که عبارتند از:
هندی، اردو، آسامی، اوریا، بنگالی، بودو، پنجابی، تلوگو، تامیلی، دوگری، سانتالی،
سانسکریت، سندی، گجراتی، کنکانی، کشمیری، کانادا، مالایالم، میتی، مایتیلی، مراتی و نپالی نیز به رسمیت شناخته شده‌اند.
این زبان‌ها به دو شاخه اصلی دراویدی (30٪) که بیشتر در جنوب هند تکلم می‌شوند و هندو اروپایی(۷۰٪) تقسیم می‌شوند.
در هند ۴۲۸ زبان وجود دارد که ۴۱۵ زبان زنده هستند و کاربرد دارند و ۱۳ زبان امروزه منسوخ شده‌است.
زبان‌های سانسکریت و تامیل زبان‌های اصلی و سنتی هند شناخته می‌شوند سالیان دراز حکومت استعماری بریتانیا بر شبه قاره هند و انجام بخش عمده‌ای از امور اداری به زبان انگلیسی موجب شده این زبان، زبان دوم بسیاری از مردم هند باشد.
زبان فارسی در هند
پیش از آنکه هندوستان مستعمره انگلستان شود(سده ۱۹ میلادی)، زبان فارسي، دومین زبان رسمی این کشور و زبان فرهنگی و علمی به‌شمار می‌رفت.
طی ۸۰۰ سال تسلط ایرانیان بر هند، این کشور از فرهنگ ایران و زبان فارسی تاثیر بسیاری پذیرفته‌است.
زبان فارسی در دورهٔ غزنویان به هند راه یافت و با فرمانروایی دودمان گورکانیان هند زبان رسمی شد.
زبانِ فارسیِ هندوستان، شاعران بزرگی همچون:   بیدل دهلوی، و امیر خسرو دهلوی و دستگاه شعری سبک هندی را در خود پروراند.
از دیگر شاعران نامدار فارسی زبان شبه قاره هندوستان، می‌توان از اقبال لاهوری نام برد.
زبان فارسی پیش از آنکه هندوستان مستعمره انگلستان شود دومین زبان رسمی این کشور و زبان فرهنگی و علمی به‌شمار می‌رفت.
لازم به ذکر است که هم‌اکنون در دانشگاه‌ها و کالج‌های هند بیش از پنجاه بخش زبان فارسی به‌فعالیت اشتغال دارند و بیش از یکصد مدرسه و دبیرستان فعالانه به تدریس زبان فارسی می‌پردازند.
ادیان
هند معجونی از ادیان مختلف و فرقه‌های مذهبی گوناگون است که اغلب آنها از هندوگرایی ، اسلام و بوداگرایی نشات گرفته‌اند.
* حدود 5/80 ٪  مردم هند پیرو آئین‌های هندو   * حدود 4/13 ٪  مسلمان   * بیش از 3/2 ٪  مسیحی  * 9/1 ٪  سیک
هند اگرچه زادگاه آئین بودا بوده، اما جمعیت بودائیان هند در حال حاضر تنها حدود 8/0 ٪ ب رآورد می‌شود.
علاوه‌بر آن پیروان آیین جینیسم 8/0  ٪ و مجموع پیروان دین زرتشتی، یهودی، بهایی و بقیه مذاهب 4/0  ٪ می‌باشد.
با این وجود هند بزرگ‌ترین اجتماع فرقه احمدیه و مذاهب ایرانی بهائی و زرتشتی در سراسر جهان است.
* مسلمانان بیشتر در دهلی، بنگال غربی و نواحی شمال غربی کشور زندگی می‌کنند
و در کشمیر بیشتر جمعیت را تشکیل داده‌اند.
به این ترتیب هند پس از اندونزی و پاکستان پرشمارترین جمعیت مسلمان جهان را داراست.
* زرتشتیان، ازمهمترین اقلیت‌های دینی هند هستند که به پارسی معروفند
و بیشتر در مناطق مختلف گجرات و مهاراشترا به مرکزیت بمبئی اقامت دارند.
اگر چه جمعیت آنان کمتر از۲۰۰ هزار نفر است، اما نزدیک به ۱۷ ٪ اقتصاد هند را در دست دارند.
شرکت‌های بزرگی مانند: «تاتا» و «گودریج»، متعلق به زرتشتیان است.
* گروه دیگری از اقلیت‌های کم جمعیت، بهراها هستند که قدرت اقتصادی مهمی در هند دارند.
صاحب شرکت معروف «ویپرو» که جزو ثروتمندترین افراد جهان می‌باشد، از این فرقه‌است.
تاریخ
پیشینه حضور انسان در شبه قاره هند به دویست تا چهارصد هزار سال می‌رسد.
اما اولین تمدن به معنای واقعی در این سرزمین، تمدن حوزه رود سند با قدمت نزدیک به سه هزار سال است که با تمدن شهر سوخته در ایران همزمان بوده و با آن مراودات نزدیک داشته‌است و تقریباً پس از ورود آریائی‌ها بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۱۸۰۰ پیش از میلاد، هر دو از بین رفته‌اند.
ورود آریائی‌ها به هند در فرهنگ، دین و ادبیات و نظام اجتماعی این سرزمین بسیار تأثیرگذار بوده‌است.
از جمله می‌توان به شکل‌گیری زبان سانسکریت، تدوین متون مقدس هندو و پیدایش سیستم طبقاتی جامعه هند اشاره نمود.
اولین امپراتوری در هند با حکومت دودمان موریا بین سالهای ۳۲۶ تا ۲۰۰ پیش از میلاد شکل گرفت.
قدرتمندترین حاکم تاریخ هند تا قبل از گورکانیان، آشوکای بزرگ نام دارد که سومین شاه این سلسله‌است.
آثار بسیار مهم حجاری این دوره مانند پیکره چهار شیر (نماد ملی هند) بسیار تحت تاثیر حجاری تخت جمشید است.
در سال ۱۵۱۰ میلادی پرتغالی‌ها به عنوان اولین مهاجمان اروپایی در گوا مستقر شدند.
بریتانیایی‌ها و فرانسوی‌ها در قرن ۱۸ مناطقی برای خود از هند جدا کردند و بنیاد حکومت بریتانیای کبیر در هند استوار گردید.
در این هنگام رهبر بزرگ جنبش استقلال هند، ماهاتما گاندی قیام کرد و علیه استبداد بریتانیا به مبارزه پرداخت.
در تاریخ ژانویهٔ ۱۹۵۰ هند حکومت جمهوری مستقل خود را اعلام نمود و به عضویت اتحادیه کشورهای مشترک المنافع بریتانیا درآمد.
آیین های هندوستان و خاور دور
1-كتاب آسماني هندوان
ادعیه و آیین های هندوان در مجموعه ای بنام «وداها Vedas »  به معنای دانش ، به زبان سانسکریت گرد آمده است و به آن لقب « شروتی Sruti » میدهند ، به معنای وحی و الهام و علوم مقدس موروثی.
پژوهشگران، تاریخ تصنیف وداها را بین 1000 تا 1400 قبل از ميلاد میدانند ، و بر این اساس سالهای 800 تا 1500 قبل از ميلاد را دوره ودایی میخوانند.
چهار « ودا » وجود دارد ، به این شرح :
1- ریگ ودا Rig-Veda  یعنی ودای ستایش .
2-   یجورود   Yajur-Veda  یعنی ودای قربانی .
3-   ودا سام Sama-Veda   یعنی ودای سرودها .
4-  اتهرو ودا Atharva-Veda   یعنی ودای اتهروان ( نام نویسنده این ودا )
هر یک از وداها دارای دو بخش است :
 نخست : منترها Mantaras  
که عبارت است از: متن اورادی در ستایش آتش ، خورشید و سایر مظاهر طبیعت و دعاهایی برای فراخی روزی، باروری ، بخشایش گناهان و غیره .
دوم : براهمناها  Brahmanas  
که مناسبتهای آن اوراد را تعیین میکند .
این قسمت را برهمنان در زمانهای بعد نوشته اند .
پژوهشگران سالهای 800 تا 1500 قبل از ميلاد را دوره برهمنی مینامند.
در دوره برهمنی آیین قربانی به افراط گرایید و با توسعه آن مسائل عمیق دینی به فراموشی سپرده شد .
قربانی اسب و چیزهای دیگر آسیب شدید به اقتصاد کشور وارد آورد و خانه پادشاه را تهی کرد .
از اینرو برهمنان چاره کار را در اصلاح دین دیدند و بدین منظور براهمناها را پدید آوردند که مشتمل بر دو بخش است :
الف : آرنیاکاها Aranyakas  یعنی جنگل نامه ، مشتمل بر مسائل مورد نیاز اهل ریاضت .
ب: اوپانیشاد ها Upanishads  به معنای نزدیک نشستن ، کنایه از آموختن اسرار دین .
 « اوپانیشاد » شهرت زیادی پیدا کرده است ، این کتاب را برای نخستین بار شاهزاده دانشمند و هنرمند و عارف « داراشکوه » فرزند « شاهجهان » پادشاه مسلمان هندوستان ، به انگیزه نشان دادن نقاط اشتراک عرفان اسلامی و هندویی ، در 1067 هجري قمري، به زبان فارسی ترجمه کرد و آنرا « سرّ اکبر » نامید .
نام دیگر اوپانیشاد«ودانتا Vedanta »  به معنای پایان وداها است .
این کتاب بطون « وداها » را میشکافد و توجه مردم را از آداب و رسوم ظاهری به اسرار درونی و مفاهیم باطنی جلب میکند.
« اوپانیشاد » شهرت جهانی دارد ، تا آنجا که برخی از مطالب توحیدی آن در «المیزان ج1» آمده است.
کتابهای دینی ، فلسفی ، عرفانی و ادبی بیشماری در میراث فرهنگی هندوستان وجود دارد که به زبانهای مختلف ترجمه شده و از جمله آنها کتاب « کلیله و دمنه » است .
که در سانسکریت Panca-Tantra  بمعنای پنج بخش ، خوانده میشود .
کتابهای « مهابهاراتا » و « رامایانا » با محتوای اساطیری رزمی و بزمی از احترام ویژه ای برخوردارند.
کتاب بسیار معروف و جذاب « بهگودگیتا  Bhagarad-gita   » یعنی سرود ( خدای مجید) که گاهی به تخفیف « گیتا » نامیده میشود ، در اصل بخشی از مهابهاراتا است . این رساله رزمنامه ای 100 هزار بیتی است .
2-اعتقادات و آيين‌هاي هندوان
جان پرستي:
آیین باستانی این قوم ، مانند بسیاری از اقوام دیگر ، « جان پرستی Animism »  بوده .
براساس این مرام ، همه مظاهر طبیعت روح دارند و برای بهره برداری ازآنها باید به نیایش و سپاس و ستایش آنها پرداخت .
آریايیان هندوستان ،مانند سایر مشرکین، به خدای حقیقی جهان نیز معتقد بودند و او را « برهمنا Brahman »  می نامیدند؛ بمعنای قائم بالذات و ازلی و ابدی .
رود خروشان و پر برکت « گنگ Ganga »  به معنای تندرو که در بخش بزرگی از هندوستان جریان دارد ، از تقدس بالایی برخوردار است و غسل کردن در آن مخصوصا در شهر « بنارس » ، یک عبادت مهم شمرده میشود .
نیلوفر    Padma   نیز بسیار مقدس است.
 «اهیمسا » بمعنای آزار ندادن جانداران اصل مهمی است که به شدت رعایت میگردد و آثار عجیبی بر شیوه زندگی هندوان باقی گذاشته است.
هندوان جسد مردگان را میسوزانند و خاکستر آنرا بر رود گنگ بر باد میدهند .
قبلا سنت مذهبی این بود که هنگام سوزاندن جسد مرد متوفی ، همسر وی به نشانه وفاداری میان توده های هیزم می خوابید و همراه شوهر می سوخت . اگر زنی تاب تحمل این فداکاری را در خود نمی دید ، پس از مرگ شوهر ، موی خود را تراشیده و جلای وطن میکرد .
خدایان: لفظ «ام»Om  
به معنای آمین برای هندوان بسیار تقدس دارد و از سویی اسم اعظم الهی بشمار میرود . 
خدایان تثلیث هندو عبارتند از :
1-  برهمنا » ، خدای ایجاد کننده .
2-شیوا » خدای فانی کننده ( مجسمه چهار دست شیوا در حال رقص فراوان است . )
3- ویشنو » خدای حفظ کننده و اشکال دهگانه ظهور
این خدا عبارت است از : ماهی ، لاک پشت ، گراز ، موجود نیمه آدم و نیمه شیر ، کوتوله ، «راما » ی تبر به دست ، « راما » ، « کریشنا » ، « بودا » و « کلکی »
(کلکی موعود آخر الزمان است که برای اصلاح جهان ، شمشیر به دست و سوار بر اسب سفید ، ظاهر خواهد شد.) آیین هندو ، فرقه های بی شماری دارد که با یکدیگر در صلح و صفا بسر می بردند .
پیروان هر یک از این خدایان روی جنبه خاصی از این تاکید میکنند و معمولا به یکی از خدایان روی می آورند . طرفداران هر یک از شیوا و ویشنو جمعیت بزرگی را تشکیل میدهند .
 نظام طبقاتی :
بر اساس قانون « کارما Karman »  ( بمعنای کردار ) ، آدمی نتیجه اعمال خود را در دوره های بازگشت مجدد خود در این جهان میبیند .
کسانی که کار نیک انجام داده اند ، در مرحله بعد زندگی مرفه و خوشی دارند آنان که کار بد میکنند ، در بازگشت با بینوایی و بدبختی دست به گریبان خواهند بود و چه بسا به شکل حیوان بازگشت کنند .
پژوهشگران طبقات اجتماعی را « کاست Caste »  می خوانند .
در این نظام 4 طبقه وجود داشت :
برهمنان ، طبقه اصلی روحانیون
کشاتریاها ، طبقه شاهان شاهزادگان و جنگاوران
ویشیاها ، طبقه بازرگان و دهقانان
شودراها ، طبقه پستی که به آنها « نجسها » نیز می گویند
معاشرت افراد یک طبقه با طبقات دیگر شرعا و عرفا ممنوع بود .
بخصوص طبقه اخیر که هرگونه تماس ، حتی نگاه کردن افراد طبقات بالا به این گروه گناه کبیره شمرده میشود.
در اینصورت ، بیننده باید با غسل خود را طاهر کند .
همچنین گوش دادن به تلاوت کتابهای مقدس برای آنان حرام بود . و اگر فردی از ایشان در این مورد استراق سمع میکرد ، برای مجازات ، سرب در گوش او می ریختند .
عجیب تر اینکه افراد طبقه « نجس ها » به این وضع خو گرفته ، آنرا حق می پنداشتند و معتقد بودند این تیره بختی زاییده بد کرداری آنان در زندگانی پیشین است که از طریق تناسخ آن را دریافت کرده اند .
البته این سنت اجتماعی در عصر حاضر منسوخ شده و فقط جلوه ای اندکی از آن باقی است .
 مراسم و جشن های هندوستان
 یکی از جشنهای مردم هندو ، فستیوال«كاروا چاس» Karva Chauth  می باشد .
کاروا چاس بین زنان متاهل هندو اهمیت خاصی دارد .
بطوریکه آنها معتقدند با به جا آوردن اعمال این روز باعث رفاه و عمر طولانی شوهران خود می شوند.
منشا و اصل این جشن مبنی بر یک فکر بسیار جالب است.
سالها قبل وقتی دختران ازدواج می کردند و برای زندگی با شوهر خود و خانواده اش از یک روستا به روستای دیگر می رفتند زمانی که آنها با شوهر خود یا خانواده شوهر اختلاف یا مشکلی داشتند ، به علت دور بودن خانواده خود و عدم وجود تلفن و یا امکانات برای رفت و آمد کسی را نداشتند که با آن درد دل کنند
و برای مشکل خود از او کمک بخواهند و یا در زمان بیماری کسی نبود تا از آنها مراقبت و پرستاری کند به همین علت در روز عروسی یک نفر طی یکسری مراسم و تشریفات خاص به عنوان خواهر و یا یک دوست بسیار صمیمی برای عروس انتخاب میشد تا در ایام گرفتاری ، این فرد که مانند یک خواهر واقعی بود ، به عروس در حل مشکل و گرفتاریش کمک کند .
این روز در حقیقت گرامیداشت این پیمان خواهری و یا دوستی بود.
ولی با گذشت زمان صورت آن تغییر کرده است و تبدیل به جشنی شده است که زنان متاهل در این روز ، روزه می‌گیرند و از خوردن غذا و آب پرهیز می کنند و خدایان خود را پرستش می کنند و از آنها برکت ، برای زندگی و رفاه شوهران خود و طول عمر طلب می کنند.
این جشن در شمال کشور هند برگزار می شود و کاملا یک جشن ویژه به حساب می آید .
زیرا در هیچ جایی از دنیا هیچ زنی فقط به خاطر شوهرش روزه نمی گیرد.
در رابطه با این جشن افسانه ای نقل شده است که مربوط به ملکه وراواتی (Veeravati) می باشد.
  فستیوال لاهری:
این فستیوال که در زبان تلگو (ایالت آندرا پرادش) پانگال گفته میشود در واقع فستیوال کشاورز است.
طبق تقویم تلگون ۱۳ ژانویه اولین روز تابستان شروع میشه و آغاز کار کشاورزهاست.
مراسمی هم که اجرا می کنند تقریبا شبیه چهارشنبه سوری ماست آتیش روشن می کنند و دورش می رقصند و کنجد و پف فیل می خورند.
البته بعضی وقتها هم به اتفاق گاو از روی آتیش می پرند.
جشن گانش :
طبق اعتقادات هندوها یا همان هندوئیسم ۵خدا دارند(به نام های برهما- شیوا- ویشنو- دورگا - گانش) که گانش فرزند بزرگ شیوا هست.
این خدا سری مانند فیل با بدنی مثل انسان دارد و ۴ دست و معمولا سوار بر یک موش کوچیک می باشدکه در هر کدام از دستهايش چیزی قرار دارد (داس- طناب-شیرینی) که هر کدام معنای خاصی را دارند.
یک دستش را هم به صورت صاف نگه داشته که به معنی بخشندگی این خداست.
در حومه شهر تعداد زیادی کارگاه های ساخت مجسمه این خدا وجود دارد.
جشن گانش از روز تولد گانش شروع میشود و مجسمه را به مدت ۱۰روز در خانه نگه می دارند و رويش گُل می‌ریزند و عود روشن می کنند  و غذا برایش تهیه می کنند. غروب روز دهم او را به رودخانه یا دریا می برند و به آب می اندازند تا به جایگاه اصلی خودش به آسمانها برگردد.
هندوها اعتقاد دارند درشبی که این مجسمه ها را به آب می ندازند نباید به ماه نگاه کنند چون بد شانسی می آورد.
 مایاناکولای
مایانا کولای به احتمال زیاد یکی از ترسناکترین رسوم آیین هندو است.
مایانا کولای به زبان تامیلی یعنی "دزدی از قبرها".
در این مراسم که سالی یکبار در شب تولد "شیوا"  «خدای نابودی» برگزار می شود مریدان و پرستندگان شیوا به قبر مردگان هجوم برده و استخوانهای انسان را از خاک بیرون می کشند.
در طول مراسم، برهمنان و برگزیدگان، در معبد استخوانهای انسان را به دندان گرفته و آنقدر می مکند تا شیره استخوان مرده در دهانشان جذب شود.
بر اساس آیین هندو این عمل موجب خشنودی "شیوا" می شود و در نتیجه به مریدانش سلامتی می دهد.
این مراسم فقط در شهر کوچکی از تامیل به نام نادو بیش از ٣٠٠٠ نفر را جذب می کند.
در سایر شهرها و ایالات دیگر نیز مانند مادورای صورت می گیرد.
شرکت کنندگان همگی پیش از شروع مراسم و در طول آن به کشیدن شیره بنگ (حشیش) مشغول
هستند و نوشیدنیهای مخصوصی از آن درست کرده و می نوشند!
  ازدواج دو قورباغه در آسام
براساس نقل قولهاي تاريخي، در گذشته، برای اینکه خدای باران (اندرا) از مردم خشنود شود و خشکسالی شدیدی را که در آسام ادامه دارد تمام کند طبق سنت، دو قورباغه را در برابر آتش مقدس توسط برهمنان به عقد هم در آمدند و در اين مراسم ازدواج سنتی، به همراه هديه جواهرات، لباسهای تقدیمی از طرف داماد قوباغه به عروس داده شد. بعد از مراسم عروسی این زوج در طبیعت رها شدند!
ناوراتری      Navratri 

جشن ٩ روزه ای در آیین هندوان است که باز هم مربوط به پرستش دورگا می باشد.
اما جلوه دیگری از دورگا به نام "سرسوتی" الهه ثروت و دارایی است.
سرسوتی در اصل خواهر گانشا و دختر شیوا و پاروتی است اما در اینجا جلوه و یا تولد دوباره ای از دورگا در نظر گرفته شده است.
در روز اول این عبادت، بذرهایی را در اتاق پرستش (معبد) می کارند و در روز آخر که این بذرها چند سانتی متر بلند شده، چیده و به مریدان به عنوان هدیه ای از خدایشان می دهند .
  در روز سوم تا ششم الهه خوشبختی (خدای مونث) لکشمی پرستیده می شود.
لکشمی هم تولد دیگری از دورگا در نظر گرفته شده است.
اما در اصل لکشمی هم خواهر دیگر گانش و دختر شیوا و پاروتی است .
ناوراتری به معنی ٩ جلوه است.
چون معتقدند که دورگا ٩ بار تولد یافته و به ٩ جلوه مختلف تجسم یافته است به مدت ٩ شبانه روز جشن می گیرند و همه ٩ بت او را می پرستند .
در روز آخر بتهای دورگا را در رودخانه یا دریاچه ها رها می کنند تا در آب حل شوند .
  داسه را
"داسه را " فرم دیگری از پرستش خدای مونث دورگا است.
قدمت این پرستش به زمان "رام" خدا بازمی گردد.
زمانی که رام می خواست به جنگ راونای جن برود مراسمی اجرا کرد که طی آن دورگا را احضار کرده
و از او راز شکست دادن آن جن را پرسید. این روز، به نام داسه ، مورد پرستش قرار گرفت.
در این روز همه ساله مجسمه هایی از جنیان و خصوصا راونا ساخته و به یاد روزی که رام لشکر آنها را شکست داد می سوزانند.
اما تنها دلیلی که رام توانست راونا را شکست دهد کمک و راهنمایی دورگا بود و برای همین دورگا در این روز پرستیده می شود .
 دورگا پوجا
دورگا پوجا یعنی پرستش دورگا (یکی از مهمترین جشنهای هندوان است خصوصا در شمال هند. ) دورگا یک لغت سنسکریت به معنی "دست نیافتنی" و یک خدای مونث است .
هندوان عموما به دو دلیل یکی وحشت از او و دیگری زیبایی اش او را می پرستند.
می گویند نامهای زیادی دارد و بیش از ١٠٨ اسم برای او می شمارند که شامل اسم خدایان دیگری مانند "کالی" (خدای مرگ) و " پاروتی "(همسر شیوا ) هم می شود.
او را مادر " گانشا" و " کارتیه کا" و " جیوتی" می دانند که فرزندان شیوا هستند.
دورگا از بین برنده جنیان بد طینت بوده و به همین دلیل محبوبیت یافته است.
ظهور او در حماسه های پورانا و آگاما ذکر شده و غالبا با ١٠ دست دیده شده که در هر دست
شمشیر - ضدف - دیسک- تسبیح- زنگ - کاسه شراب - تیر - کمان - نیزه و خنجر نگه داشته است.
همچنین بیشتر اوقات سوار بر پشت شیر یا ببر است.
همواره لباسهای بسیار اشرافی و سلطنتی به تن دارد و گرانترین جواهرات را می آویزد.
به همین ترتیب همین اقلام بر تن میلیونها بت دورگا نیز دیده می شود.
اولین باری که دورگا بر زمین ظاهر شد به دلیل ستمهایی بود که جنی به نام "ماهیشاسور" به مردم می کرد. ماهیشاسور جن آب نشین بوفالویی بود بسیار بزرگ و قدرتمند به طوری که سایر جنیان و خدایان از او وحشت داشتند.
حتی ویشنو و شیوا هم توان جنگ با او را نداشتند.
اینجا بود که دورگا سوار بر شیری ظاهر شد و به جنگ ماهیشاسور رفت .
او را شکست داد و آسمانها را به خدایان بازگردانند.  
جانمشتامی Janmashtami
جانمشتامی روز تولد کریشنا ( یکی از خدایان هندو-تولد دوباره ای از ویشنو) است.
کریشنا همان خدایی است که در جنگ مهابهارات به آرجون کمک کرد و نصایح او به آرجون بعدها به صورت "بهاگاوادگیتا" درآمد..
مراسم‌ :
در این فستیوال دینی بتهایی از کودکی کریشنا ساخته می شوند و در نیمه شب این بتها را در گهواره هایی می گذارند و به آواز خواندن می پردازند و به این ترتیب تولد او را جشن می گیرند.
در برخی ایالات هند مخصوصا ماهاراشترا رسم است که کوزه ای سفالی به نام دالی-هندی را پر از ماست و کره کرده و در ارتفاع بالايی آویزان می کنند.
بعد مردان و کودکان دور هم جمع می شوند و روی شانه های یکدیگر می ایستند تا هرمی انسانی تشکیل شود و یک نفر از این هرم انسانی بالا رفته و کوزه را می شکند.
این رسم به یاد کریشنا انجام می شود که عادت داشت با دوستانش از خانه های مردم دزدی کند وشیر و ماست و کره آنها را بدزدد و بخورد .
شهری که کریشنا در آن بزرگ شد "گکول" نام دارد.
مراسم پرستش :
در این روز، روزه می گیرند و از صبح اول وقت به بت های کریشنا در معابد روغن حیوانی- عسل- ماست و آب پیشکش می کنند.
همچنین لباس های نو بر تن بت ها می کنند و سنگهای گران قیمت یا جواهرات به آنها هدیه می دهند .
بعد از‌آن به بتها انواع میوه ها- شیرینی ها و فراورده های شیر را پیشکش می کنند و بعد به خواندن سرودها و عبادات می پردازند.
سپس بت ها را در گهواره می گذارند و با خود حمل می کنند و بعضی اسامی ١٠٨ گانه این خدا را آنقدر تکرار می کنند تا در آن حالت غرق او شوند! و دری کنند . جشن روز استقلال و روز جمهوری:
کشور هندوستان در ۲۳ مرداد ۱۳۲۶ (۱۵ اوت ۱۹۴۷) و درست یک روز پس از استقلال پاکستان (از بریتانیا) استقلال یافته‌است.
قانون اساسی این کشور نیز در ۵ آذر ۱۳۲۸ (۲۶ نوامبر ۱۹۴۹) تصویب شد، ولی از آنجا که برخی از مواد آن بلافاصله دستخوش تحول گردید و بخش عمده این قانون در ۶ بهمن ۱۳۲۸ (۲۶ ژانویه ۱۹۵۰) - که به عنوان «روز آغاز» شناخته شده‌است - عملی گشت، این روز در کشور هندوستان به عنوان «روز جمهوری» جشن گرفته می‌شود

آشنایی با برخی آداب و رسوم
  آشنایی با برخی آداب و رسوم مردم هندوستان مردم هندوستان معتقدند كه چسباندن دو دست به یكدیگر نشانه همفكری و همرنگی با شخص مقابل است.
سرزمین‌های واقع در مشرق زمین مهد آداب و رسوم و سنت‌های كهن هستند.
یكی از كشورهایی كه فرهنگ و سنت‌های قدیمی‌دارد هندوستان است.
Namaskar
این كلمه یادآور متداول‌ترین و مشهورترین نوع سلام و علیك در هند است كه در هنگام خوش‌آمدگویی و یا خداحافظی به كار می‌رود.
دراین شیوه سلام كردن، كف دو دست را به هم می‌چسبانند و در زیر صورت به سمت بالا نگه می‌دارند و كمی‌خم می‌شوند و سپس به شخصی كه دیده‌اند به این روش سلام می‌كنند.
مردم هندوستان معتقدند كه چسباندن دو دست به یكدیگر نشانه همفكری و همرنگی با شخص مقابل است و از طرفی دست راست را مظهر روح و طبیعت معنوی انسانی و دست چپ را نشانگر جهان مادی و جسم انسانی می‌دانند و با این حركت می‌خواهند یكی بودن جسم و جان خود را به شخص مقابل بدهند.
 Tilak
تیلاك نشانِ مذهبی‌ای است كه آن‌ها(هندي‌ها) بر روی پیشانی خود می‌گذارند و معتقدند برای آن‌ها سعادت، خیر و بركت به ارمغان می‌آورد.
این نشان معمولاً از خمیر قرمز رنگی كه تركیبی از زردچوبه، زاج سفید، یُد و كافور است تهیه می‌شود و سپس به صورت لكه‌ای كوچك در بین ابروان گذاشته می‌شود.
به عقیده مردم هند، این نقطه از پیشانی محل خرد نهفته، تمركز و عقل انسانی است.
در ضمن از نظر مسائل عبادی هم كانون مهمی‌ به حساب می‌آید؛ و از طرفی آن را چشم سوم وجود خود می‌دانند و تمام مراسم مذهبی آن‌ها با گذاشتن تیلاك و چند دانه برنج با انگشت نشانه شست روی این نقطه انجام می‌شود.
در ضمن این رسم در بعضی مواقع برای خوش‌آمد گویی یا وداع با میهمان هم دیده می‌شود.
Arati
انجام این سنت نشانی از عشق و تكریم است و در شرایط و موقعیت‌های متفاوت چون ستایش و درخواست بركت از خدا، تولد كودكان، خوش‌آمد گویی به مهمان، شركت در محافل شعری و سرود و خوش‌آمد گویی به عروس و داماد جدید به فراخور موضوع استفاده می‌شود.
روش كار هم بسیار ساده است؛ پنج لامپ یا چراغ كوچك را با كره یا روغن پر می‌كنند و در سینی فلزی كوچكی قرار می‌دهند.
در كنار آن نیز صدف حلزونی با آب پر می‌شود و اطرافش را با گُل و برگ تزئین می‌كنند.
بوخور كافور هم به عنوان عطر سینی استفاده می‌شود و در نهایت سینی تهیه شده به حالت چرخان در محافل ذكر شده حركت داده می‌شود تا ارواح شیطانی و تأثیرات چشم‌های شیطانی از آن مجلس دور شود.
حلقه‌های گل
درست كردن حلقه‌های گل در هند بسیار مرسوم است.
در هنگام نشان دادن ادب و احترام بیشتر دسته‌گل‌هایی از یاس سفید با گل‌های جعفری
یا همیشه بهار (نارنجی رنگ) تهیه می‌كنند و به شكل ریسمانی به هم می‌بافند و ته آن را گره می‌زنند
 و آن را در مراسم مختلف بر گردن كسی كه می‌خواهند به او احترام بگذارند می‌اندازند.
استفاده از حلقه گل در مراسم ازدواج بسیار مرسوم است.
سنجاق روی بینی
سنجاق روی بینی كه یك نگین براق است، مظهر اخلاص و نشان ازدواج و تأهل زنان هندی است. اگرچه با گذشت زمان این زینت مورد استفاده دخترها هم قرار گرفته است.
Mangalsura
گردنبندی است بر گردن زنان متأهل و معادل حلقه ازدواج در غرب و سایر كشورها است.
گردنبند فوق معمولاً از دو رشته كوتاه از مهره‌های سیاه و آویزان از طلا است.
در روز عروسی این گردنبند توسط داماد بر گردن عروس آویخته می‌شود تا دانه‌های سیاه آن عروس خانم را در مقابل شیطان حفظ كند.
Shakna-Paula
دستبندی است كه از مرجان قرمز و صدف تهیه می‌شود كه در مجلس عروسی به دست عروس خانم بسته می‌شود.
مفهوم این دستبند در میان مردم هند این است كه با این دستبند داماد به عروس قول می‌دهد تا او را خوشبخت كند و او را همیشه دوست داشته باشد.
هندی‌ها به این دستبند، دستبند عشق می‌گویند.
 آداب و رسم غذا خوردن در هند
هندى‌ها آداب خاصى در مصرف غذا دارند، آنان در غذا خوردن اسراف نمى‌كنند، زیرا معتقدند با افراط در غذا دچار تنبلى شده و این امر مانع رشد فكرى و جسمانى‌شان مى‌شود.
از سویى دیگر سعى مى‌كنند غذاى مصرفى‌شان به چرخه طبیعت بسیار نزدیك باشد.
به همین دلیل غذاهایى چون ماهى و گوشت را كه برای به‌دست آوردن آن باید موجود زنده‌ای را كشت و در نتیجه باعث برهم زدن چرخه طبیعت می‌شود را مانع آرامش روح و نیایش با خدا مى‌دانند.
از آداب جالبی که دارند، با دست غذا خوردن است که هیچ طبقه‌ی خاصی را هم شامل نمی‌شود، هندى‌ها معتقدند براى غذا خوردن نباید واسطه‌اى وجود داشته باشد تا انرژى بین غذا و انسان در تعامل باشد.
شبیه گستره جغرافیایی ایران، عادات غذایی در هر منطقه هند متفاوت است به طور مثال:
در جنوب (شهرهایى چون حیدر آباد، بنگلور، ميسور و...) غذاهاى تند مصرف مى‌كنند،
در غرب (مثل كلكته) غذاى شیرین و در شمال (مثل دهلى) غذاى تند و روغنى.
فلفل، پاي ثابت غذاهاي هندي است . فلفلي که در غذاهاي هندي استفاده مي‌شود،
فلفل سياه و قرمز است و فلفلي که در سرزمين هند کشت مي‌شود فلفل سياه است.
ولي فلفل قرمز را از آمريکاي جنوبي و مرکزي به اين سرزمين آورده‌اند.
فلفل سياه علاوه براينکه به غذاهاي هندي طعم تندي مي‌بخشد، عطر خاصي هم دارد.
مردم شمال هند عادت دارند غذاهايي با تندي کمتر بپزند و تندترين غذاها مربوط به جنوب هند است.
خورشتي در هند به نام "کاري" شهرت دارد.
خورش‌هاي هندي بسيار گوناگونند.
هندي‌ها خودشان، خورش‌هايشان را به اين نام (کاري) نمي‌خوانند بلکه اين، نامي است که انگليسي‌هايي که به اين کشور سفر مي‌کردند، به آن داده‌اند.
بين ما ايراني‌ها باور غلطي وجود دارد که فکر مي‌کنيم گرد کاري از ساييدن برگ‌هاي گياه خاصي با اين نام به دست مي‌آيد ولي حقيقت اين است که کاري نوعي ادويه است که از ترکيب چند گياه معطر به دست مي‌آيد. بهترين گرد کاري را بايد از کشور انگلستان تهيه کنيد.
در سرزمين هندوستان، ادويه همه خورش‌ها يکسان نيست و گرد کاري هم ناميده نمي‌شود.
ادويه هر خورش ترکيب خاص خودش را دارد و نام کلي آن "گرما‌سالا" است.
درگرد کاري به‌طور معمول، مقداري آرد برنج و آرد نخود يا ماده کم‌طعم ديگري مخلوط مي‌کنند،براي آنکه حجم آن را افزايش دهند و ضمنا هنگام پخت و پز به خورش لعاب دهد.
غذاها
نان هندي ، پلوي هندي:
برعکس مردم جنوب هند که برنج را خيلي دوست دارند، در شمال هند، نان جاي برنج را در سفره هندوها مي‌گيرد.
بهترين برنج هندي "باسماتي" ناميده مي‌شود که برنجي مرغوب است.
هندي‌ها چلو را "چاول" مي‌نامند و در پخت آن انواع ادويه، گوشت، مرغ، ماهي و تره‌بار به کار مي‌برند.
چپاتي
نان فتير گرد و کوچکي است که آن را براي هر وعده غذا، هنگام انداختن سفره، مي‌پزند و داغ و تازه مي‌خورند.
 نان
براي هندوها، نوعي نان تافتون کوچک است که در تنور مي‌پزند. هندي‌ها عادت دارند انواع نان‌هاي ديگر را در روغن‌ سرخ کنند و به آن ادويه يا فلفل اضافه کنند.
 دسرهاي هندي
هندي‌ها نوعي دسر يا شيريني را پس از مصرف غذا ميل مي‌کنند.
دسر رايج ميان مردم هندوستان نوعي‌ "شير برنج شيرين" است که مغز بادام کوبيده هم به آن اضافه مي‌کنند.
 شير کند (شير قند) با ماست تازه و شکر و هل و زعفران درست مي‌شود.
 "گلاب جامان" که ماده اصلي آن شير است، دسر ديگر معروف هنديان است.
تنقلات
تنقلاتي که هندي‌ها مي‌پسندند: تنقلات براي هندوها يکي از خوشمزه‌ترين و دوست‌داشتني‌ترين خوراکي‌هاي منزل است که آن را پيش از غذاي اصلي يا به صورت عصرانه يا همراه چاي ميل مي‌کنند.
اصلي‌ترين تنقلات آنها عبارت است از:
پاپدوم
نوعي پفک هندي که با آرد عدس و ماش و ادويه تهيه مي‌شود.
پان
دشمن نفخ معده.
اگر به خانه يکي از هندوهاي سنتي سر بزنيد خواهيد ديد که پس از صرف غذا، مخلوطي از ادويه را که در برگ درخت پان پيچيده شده است، مي‌جوند.
اين لقمه جويدني را «پان» مي‌نامند.
هندوها اعتقاد دارند که با جويدن پان، ذائقه تغيير مي‌کند و از نفخ معده جلوگيري مي‌شود.
شکل ساده‌تر آن به صورت چند دانه رازيانه و تخم هل سياه و اندکي دارچين است که جويدن آن دهان را خوشبو مي‌کند و بوي بد دهان را از‌بين‌مي‌برد.
غذاهاى مشترك
امّا در كل برخى غذاهاى مشترك را در همه مناطق هند مى‌توان دید.
دال
اگر به جنوب ايران سفر کرده باشيد اين غذا را در ميان غذاهاي مورد علاقه جنوبيان خواهيد يافت.
دستور پخت آن را سال‌ها پيش، بازرگانان جنوب ايران که با کشتي بين ايران و هند سفر و تجارت مي‌کردند،  براي بانوان خود آورده‌اند.
دال عدس نوعي عدسي شل يا سوپ عدس است که براي تهيه‌اش از عدس قرمز پوست‌کنده استفاده مي‌شود.
دال عدس را هندي‌ها خورشي جداگانه به شمار نمي‌آورند بلکه با هر لقمه پلو که مي‌خواهند بر دهان بگذارند، مقداري دال عدس هم روي آن مي‌ريزند تا غذا نرم‌تر شود.
دال عدس پاي ثابت غذاهاي هندي است و سر ظهر، روي سفره بيشتر خانواده‌هاي هندي پيدا مي‌شود.
 دوساسامبار (Dososambar)
با اینكه غذاى مخصوص جنوب هند است، امّا مصرف آن در همه جاى هند بسیار رایج است.
این غذا از یك نان بلند و نازك تشكیل شده كه وسط آنرا سیب زمینى، پیاز و فلفل می‌گذارند و مى‌پیچند و برای چاشنی هم از سس خاصى استفاده مى‌كنند، كه «چتنى» (Chatni) نام دارد و با نارگیل و خود سس «سامبار» (Sambar) كه حاوی سبزیجات مختلف است، درست شده است.
 باتورا (Batura)
یكى از نان‌هاى معروف در هند است (البته بعد از نان چاپاتى) كه همراه با غذایى به نام چولا (Chala) خورده مى‌شود.
چولا

از نخود، گوجه فرنگى، پیاز و فلفل و ادویه تشكیل شده و همانند خورشت درست مى‌شود و آن را با نان باتورا كه روغنى و پفى شكل است می‌خورند.
سمبوسه
غذایى آشنا و پرطرفدار است كه بیشتر به صورت عصرانه مصرف مى‌شود و مايه داخل آن گوشت يا سبزي‌هاي معطر است.
در كل اینگونه معروف است كه طبقات محروم و پایین غذاهاى تندترى مصرف مى‌كنند و غذاها در طبقات بالا از درجه تندى كمترى برخوردار است.
دلايل عدم استفاده از گوشت گاو ماده
هندوها معتقدند كه گاو ماده را نباید كشت و گوشت این حیوان مفید و مقدس را نباید خورد، این یكى از دلایلى است كه آنان از گوشت حیواناتى چون بز، گاو نر و گوسفند استفاده مى‌كنند.
البته مصرف گوشت در بین هندی‌ها چندان پسندیده نیست، حتى امروزه هم مى‌توان هندو‌هایى را دید كه در طول زندگى‌شان هرگز گوشت مصرف نكردند.
بغیر از یکی دو شهر ،در مابقی جاهای هند ، چای را با شیر ، آب و شکر یکجا مخلوط کرده و میجوشانند .
در میان طبقه کارگر ،چای را با نمک و فلفل مصرف می کنند و عقیده دارند ،چای با نمک انرژی بیشتری تولید می‌کند ، آنها رنگ چای را به طعمش ترجیح می دهند .
تقسیمات کشوری

 کشور هندوستان شامل ۲۸ ایالت و ۷ ناحیه هم‌پیوسته‌است.
ایالت‌ها
۱-آندرا پرادش۲- آروناچال پرادش۳- آسام   ۴- بیهار 5-اتیسگر ۶- گوآ  ۷- گجرات ۸- هاریانا     ۹- هیماچال پرادش ۱۰- جامو و کشمیر ۱۱-جارکاند ۱۲- کارناتاکا           ۱۳- کرالا  ۱۴- مادایا پرادش  ۱۵- ماهاراشترا  ۱۶-مانی‌پور ۱۷- مگالایا ۱۸- میزورام   ۱۹-ناگالند  20- اوریسا  ۲۱- پنجاب   ۲۲-راجستان  ۲۳-سیکیم  ۲۴- تامیل نادو    ۲۵-تریپورا    ۲۶-اوتار پرادش۲۷- اوتارانچاند   ۲۸- بنگال غربی
 ناحیه‌های هم‌پیوسته
A• جزایر آندامان و نیکوبار B• چندیگر C• دادرا و ناگار هاولی
 D• دامان و دیو E• لکشادویپ F• ناحیه پایتختی ملی دهلی G• پودوچری
 سیاست حكومت هند
حکومت هند را بزرگترین دموکراسی جهان می‌نامند.
استقلال هند (که در آن هنگام پاکستان، بنگلادش و نپال را هم دربر می‌گرفت.) در ۱۵ اوت ۱۹۴۷ (۲۳ مرداد ۱۳۲۶) اعلام شد.
جواهر لعل نهرو که «پاندیت» به معنی «معلم» خوانده می‌شد و یکی از بزرگ‌ترین رهبران جنبش استقلال هند از کنگره ملی هند بود به عنوان اولین نخست‌وزیر هند انتخاب شد.
قانون اساسی هند در سال ۱۹۴۹ به تصویب رسید و از ۲۶ ژانویه ۱۹۵۰ به اجرا درآمد که از آن هنگام تاکنون
بدون تغییر اساسی با موفقیت اجرا شده‌است.
این قانون به دولت‌های ایالتی اختیارات گسترده‌ای اعطا کرده‌است.
در نظام سیاسی هند، نخست وزیر بالاترین مقام اجرایی کشور است
و رئیس جمهور مقامی تشریفاتی است که معمولاً از میان چهره‌های دارای محبوبیت گسترده در سراسر کشور انتخاب می‌شود.
حزبی که اکثریت آرا را در انتخابات به دست آورد، نخست وزیر را تعیین می‌کند و با احزاب ائتلافی هیئت دولت را تشکیل می‌دهد.
رئیس جمهور از جمعبندی آراء نمایندگان مجالس مرکزی و ایالتی از میان کاندیداهای احزاب تعیین می‌گردد.
کمیسیون انتخابات این کشور یک نهاد مستقل دولتی است که اختیار کامل در تشخیص شرایط برگزاری و نظارت کامل بر برگزاری انتخابات را دارد.
حداقل سن قانونی رای دهندگان ۱۸ سال است.
قوه مقننه هند دربرگیرنده دو مجلس با نام‌های لوک سابا (مجلس عوام) و راجیاسابا (مجلس سنا) ست.
نمایندگان راجیا سابا ۲۵۰ نفرند که ۱۲ تن را رئیس جمهور و بقیه را نمایندگان مجالس ایالتی برمی‌گزیند.
سناتورها باید در زمینه ادبیات، علم، هنر و مسائل اجتماعی متخصص باشند.
همچنین ریاست جلسات این مجلس با معاون رئیس جمهور است.
لوک سابا ۵۴۵ نماینده دارد که ۵۳۰ تن با رای مستقیم شهروندان و ۱۳ تن از ۷ فرمانداری کل انتخاب می‌شوند،
۲ نفر را نیز رئیس جمهور از میان بریتانیایی‌های هندی تبار برمی‌گزیند.
نخست وزیر از سوی حزب حاکم در مجلس لوک سابا معرفی می‌شود.
اولین انتخابات سراسری هند در ۱۹۵۲ برگزارشد.
از آن زمان تا سال ۱۹۶۷ حزب کنگره پیوسته بیش از ۷۳٪ کرسی‌های لوک سابا را در اختیار داشت،
اما پس از آن احزاب دیگر به ویژه حزب ناسیونالیست بهاراتیا جاناتا و احزاب ایالتی رشد چشمگیری را در محبوبیت خود شاهد بوده‌اند.
تنها یک بار وقفه‌ای در روند دمکراسی این کشور ایجاد شد، آن هم در اواخر دهه ۱۹۷۰ که درگیری‌های داخلی منجر به اعلام حالت فوق‌العاده از سوی ایندیرا گاندی و در نهایت سرنگونی دولت وی توسط ارتش شد.
یکی از مهم‌ترین عوامل نارضایتی از ایندیرا گاندی برنامه‌های او برای ترویج تنظیم خانواده به منظور کاهش رشد سرسام‌آور جمعیت بود.
احزاب مهم
بیش از ۷۰۰ حزب سیاسی در هند وجود دارد
که به سه گروه ملی، منطقه‌ای (ایالتی) و محلی تقسیم می‌شوند.
از میان آنها حزب کنگره، حزب بهاراتیا جاناتا (BJP) و حزب کمونیست مارکسیست هند (CPI-M)، از بزرگترین احزاب به‌شمار می‌روند.
حزب کنگره ملی هند (INC) در سال ۱۸۸۵ تأسیس شد و در سال ۱۹۱۴ با ورود مهاتما گاندی به این حزب دوره جدیدی در فعالیتهای آن آغاز گردید.
گاندی با رهبری حزب کنگره پرچمدار نهضت استقلال هند شد و در اثر مبارزات این حزب، سرانجام هند در سال ۱۹۴۷ به استقلال رسید.
حکومت هند پس از استقلال، بیش از چهار دهه در دست حزب کنگره قرار داشت.
حزب بهاراتیا جاناتا (BJP) که در سال ۱۹۸۰ تأسیس شد، طی ۲۰ سال به تدریج از قدرت چشمگیری برخوردار گردید. پس از واقعه تخریب مسجد بابری، این حزب توانست طی سالهای ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ قدرت را در دست داشته باشد. این حزب اگرچه مجدداً قدرت را به حزب کنگره واگذار کرد، ولی همچنان به عنوان یک رقیب جدی برای حزب کنگره باقی ماند.
هند یک جمهوری فدرال است که از زمان استقلال، دولتی مردم‌سالار داشته‌است.
سیاست هند در قبضهٔ میانه-چپ‌روها، کنگره ملی هند (INC)، راستی‌ها، حزب(Bharatiya Janata (BJP،
چپی‌ها، حزب کمونیست هند (CPI)، حزب کمونیست هند (مارکسیست) و تعدادی حزب منطقه‌ای که یا میانه-راست و یا میانه-چپ هستند.
با وجود طیف سیاسی گسترده و مختلف این احزاب، لزوم تشکیل دولت ائتلافی برای ایجاد حکومت،
افزایش افراد طبقهِ اجتماعی متوسط که خواستار لیبرال شدن وکنترل کسری سالانه به‌ویژه در سطوح دولتی هستند، به‌این معنا است که تمامی احزاب سیاسی دیدی متعادل نسبت به اصلاحات اقتصادی دارند.
اماکن تاریخی و دیدنی و برخی ساختمانهای حاکمیتی:  دادگاه عالى بمبئى - ساختمانى زيبا از دوران انگليس- كرافت ماركت ـ بازار تاريخى بمبى- پارک برينداوان ـ ميسور
 
نظام قضایی
هند به تبعیت از حقوق انگلستان از نظام حقوقی کامن لا پیروی می‌کند.
تشکیلات قضائی این کشور نیز با وجود پذیرش فدرالیسم در قانون اساسی بسیار منسجم است و تمایل زیادی به یکپارچگی دارد.
سلسله مراتب دادگاه‌ها دراین کشور به این صورت است: دیوان عالی (Supreme Court of India) دادگاه عالی ایالتی(The High Court) دادگاه تالی (Subordinate court)
دادگاه‌های تالی دارای شعب کیفری و حقوقی می‌باشند و در سطح شهرها فعالیت می‌کنند البته در روستاها خانه‌های انصاف (پنجایات) نیز وجود دارد که معتمدین محلی به حل اختلاف از طریق کدخدامنشی مبادرت می‌کنند.
دیوان عالی هند از یک رئیس و ۲۵ قاضی عضو تشکیل می‌شود که توسط رئیس جمهور پس از مشورت  با رئیس دیوان و وزرای کابینه انتخاب می‌شوند،
رئیس دیوان نیز از سوی رئیس جمهور با مشورت قضات دیوان ودادگاه‌های عالی ایالتی تعیین می‌شود.
دیوان عالی این کشور از لحاظ گستردگی اختیارات در موقعیت کم‌نظیری قرار دارد،
این دیوان نقش نگهبان قانون اساسی را ایفا می‌کند و توان لغو قوانین مجلس فدرال و مجالس ایالتی را داراست  و در موارد اختلاف میان دولت فدرال و دولت‌های ایالتی رای دیوان حرف آخر را می‌زند.
این دیوان به مانند مجلس لردان انگلیس بالاترین مرجع پژوهش در کشور است و در مواردی که حکم اعدام صادر شده، استیناف از دیوان به شکل یک حق پذیرفته شده‌است.
علاوه بر این قوه قضائیه از قوه مقننه کاملاً مستقل است، حقوق و مزایای قضات و مخارج نظام قضائی از ردیف بودجه مجزائی تامین می‌شود که مستلزم رای گیری در پارلمان نیست،
مجلس حتی از بحث درباره اختیارات و تصمیمات قضات دیوان عالی و دادگاه‌های عالی ممنوع است مگر زمانی که پیشنهاد برکناری قاضی توسط رئیس جمهور مطرح شود و مجلس با دو سوم آراء آن را تصویب کند.
موقعیت راهبردی هند
در قاره آسیا یک بازی ۴ نفره بین چین، هند، ژاپن و ایالات متحده آمریکا در جریان است.
هند عضو ناظر پیمان امنیتی سازمان همکاری شانگهای می‌باشد.
هند با رهبران چین برای رفع اختلافات مرزی وارد مذاکره شده‌است.
بازگشایی گذرگاه‌های مرزی به ویژه گذرگاه ناتو لا (Nathu la pass) - که در ارتفاع ۴۰۰۰ متری از سطح دریا واقع شده و زمانی یکی از راههای ارتباطی معروف جاده ابریشم بوده‌است - پس از ۵۰ سال نشانگر قدمی بزرگ به جلو در روابط بین دو دولت است.
روابطی که بر اثر حمایت سنتی هندی‌ها از خودمختاری تبت و پناه دادن به دالایی لاما رهبر معنوی بودائیان جهان و همچنین اختلافات مرزی کهنه سال‌های متمادی دستخوش تنش‌های همیشگی بود.
اقتصاد
اقتصاد هند چهارمین اقتصاد بزرگ جهان است.
هند به‌رغم رکود اقتصادی جهانی با رشد اقتصادی متوسط بالاتر از ۸ درصد طی چند سال گذشته به یک قدرت اقتصادی تبدیل شده‌است.
 این میزان رشد نزدیک به رشد اقتصادی کشور همسایه آن چین است.
طبق سنجشی که طبق برابری قدرت خرید صورت گرفته، اقتصاد هند با داشتن تولید ناخالص داخلی (GDP) ۶۱۱/۳  تریلیون دلار، در مقام چهارم را دارد.
با این وجود میلیون‌ها نفر هنوز در فقر شدید زندگی می‌کنند و درآمد سرانه ۷۲۰ دلار آمریکا برابر با ۳۶۵ پوند در سال است.
اگرچه هنوز بیش از ۳۴٪ جمعیت هند کمتر از یک دلاردر روز درآمد دارند (رتبه ۲۲ دنیا) و حدود ۸۰٪ مردم با کمتر از دو دلار در روز زندگی می‌کنند، (رتبه ۱۶دنیا) و بیش از ۳۰۰میلیون نفر در زیر خط فقر زندگی می‌کنند، اما پیشرفت‌های اقتصادی عظیم این کشور در چند سال اخیر رشد اقتصادی هند را به رقم ۸٪ رسانده و کارشناسان پیش بینی می‌کنند، در سال‌های آینده هند به رشد اقتصادی ۱۰٪ در سال نیز نائل شود.
اگر روزی نام هند فقر و تنگدستی را به یاد می‌آورد، اکنون پیشرفت‌های اقتصادی و رنسانس علمی این کشور توجه همگان را به خود جلب کرده‌است.
کارشناسان سرآغاز پیشرفت‌های اقتصادی هند را سال ۱۹۹۱ می‌دانند.
پول
واحد پول رسمی این کشور روپیه هندوستان است.  که اجزاء آن پیسه (یک صدم روپیه) می‌باشد. برابری یک دلار آمریکا با پول هند بین ۴۳ تا ۴۷ روپیه در نوسان است.
 تجارت خارجی و سرمایه گذاري
هند با اقتصادی بزرگ و نیروی انسانی انبوه، یکی از بهترین و مطلوبترین مقصدها برای سرمایه گذاری مستقیم خارجی (FDI) محسوب می‌شود.
هند در فناوری اطلاعات و دیگر حوزه‌ها از قبیل قطعات خودکار، محصولات شیمیایی، پوشاک، داروسازی و جواهرات توان بالایی دارد.
هند همیشه یکی از منابع و استعدادها برای سرمایه‌گذاران جهانی بوده‌است، پیش‌از این سیاستهای خشک مربوط به‌سرمایه‌گذاری مستقیم این کشور، مانع بزرگی در این زمینه محسوب می‌شد.
اما در مارس ۲۰۰۵، دولت با اصلاح و تعدیل قوانین مربوطه، سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی تا حد ۱۰۰٪ را در تجارت و اقتصاد مجاز اعلام کرد.
در نتیجه یک سری اصلاحات اقتصادی مثبت و خوش‌بینانه که به منظور حذف نظارت دولت از اقتصاد و سرمایه‌گذاری خارجی صورت گرفته، هند را به یکی از کشورهای پیشرو در منطقه آسیا-اقیانوسیه
تبدیل کرده‌است که با سرعت بالا در حال رشد و پیشروی است.
 تعطیلات رسمی
در هند به‌طور سراسری تنها سه روز تعطیلی رسمی وجود دارد.
اما بجز این سه روز هر یک از ایالت‌ها تعطیلات رسمی جداگانه خود را دارند.
  ۲۶ ژانویه -روز جمهوری -روز اعلان جنبش جمهوری در هند ـ سال ۱۹۵۰م
  ۱۵ اوت -روز استقلال -روز استقلال هند از بریتانیا ـ از سال ۱۹۴۷م -  ۲ اکتبر -گاندی جایانتی-زادروز مهاتما گاندی
با توجه به تنوع زیاد فرهنگی، مذهبی و دینی، ایام مهم ادیان و مذاهب مختلف در این کشور تعطیلات سراسری محسوب می‌شوند.
چهار رویداد اسلامی عید قربان، عاشورا، میلاد پیامبر اسلام و عید فطر جزو تعطیلات سراسری هند هستند.
رسانه‌ها
تاریخ آغاز انتشار مطبوعات در هند به ۱۷۸۵ (۲۲۰ سال پیش) برمی‌گردد.
روزنامهٔ حبل‌المتین که از قدیمی‌ترین مطبوعات فارسی زبان است توسط «مؤیدالاسلام» در کلکته نیز منتشر می‌شده‌است.
هند بزرگترین کشور در زمینه چاپ مطبوعات است.
آمار رسمی ارائه شده تا پایان ماه مارس ۲۰۰۶، حاکی از تعداد ۶۲٫۴۸۳ روزنامه و نشریه در حال انتشار در سراسر هند می‌باشد که ۱۲۳ زبان را شامل می‌شود.
روزنامه تایمز آوایندیا با شمارگان بیش از ۳.۱۴ میلیون، پرتیراژترین روزنامه انگلیسی زبان جهان است.
همچنین بیش از ۱۴۰ کانال تلویزیونی ماهواره‌ای از داخل هند برنامه پخش می‌کنند که ۱۹ کانال دولتی و بقیه خصوصی هستند.
صنعت فیلم‌سازی هند بزرگترین صنعت سینمای دنیاست.
هر سال در هند بیش از ۹۰۰ فیلم ساخته می‌شود که این تعداد بسیار بیشتر از رقم تولیدات سینمایی آمریکاست.
محصولات بالیوود یا مرکز ساخت فیلم‌های تجاری هند در این کشور و بسیاری از کشورهای دیگر به ویژه کشورهای منطقه محبوبیت فراوانی دارد.
بر اساس قوانین هند، خارجیان می‌توانند تا ۲۶ درصد در زمینه رسانه‌های خبری در هند سرمایه‌گذاری کنند.
احترام به گاو

هندوان گاو را مقدس‌ترین حیوان می‌دانند و مجسمه آن را در منازل و معابد و میادین شهرها نصب می‌کنند.

گاوها در خیابان آزادانه راه می‌روند و حتی میوه و سبزی‌های مغازه‌ها را می‌خورند. راه‌بندان ایجاد می‌کنند بدون اینکه کسی مزاحمشان شود.

خوردن گوشت گاو و استفاده از پوست آن ممنوع است و هنگامی که گاوی می‌میرد، آن را با مراسم مذهبی به خاک می‌سپارند. احترام به گاو به سایر حیوانات و حشرات نیز گسترش پیدا کرده است.

نوشیدن ادرار گاو و سرگین آن برای تبرک و تطهیر درونی معمول است و هندوان گاهی برای به دست آوردن ادرار گرم و تازه گاو، ظرف به دست در مراتع دنبال گاوها راه می‌افتند و ساعت‌ها منتظر می‌مانند.

ازدواج در آیین هندو
ازدواج دو خانواده و نه فقط دو فرد. در"سیخ فیت"(sikh faith) در شرق هند برخی ازدواج‌ها از قبل تعیین‌شده و برخی بر اساس عشق و علاقه است. وقتی دو نفر خواهان ازدواج با هم هستند این بدین‌معنا است که دو خانواده با هم ازدواج می‌کنند ونه فقط آن دو فرد. عروس نیز طبق سنت قرمز می‌پوشد (سفید در فرهنگ هند بیانگر مرگ است) و داماد کت کرم‌رنگی را که "اتچکین"نامیده می‌شود همراه با عمامه قرمزرنگی می‌پوشد.
پدر دختر، عروس و داماد را از طریق قراردادن یک گوشه از لباس عروس در دستان داماد به یک دیگر منتقل می‌کند.
داماد چهار مرتبه با کمک برادران عروس و سه عمو‌ها عروس را به دور کتاب مقدس می‌چرخاند. بعد از اتمام چهارمرتبه چرخش آن دو زن و شوهر محسوب می‌شوند. کشیش را یا دعای خیرشان را نثار آن دو می‌کند و بعد به زوج نصیحت می‌کنند که چگونه زندگی کنند و چگونه در زندگی جدید مشترکشان عشق بورزند. این زوج دو بدن با یک روح هستند.
در هند سنت‌های ازدواج متفاوتی وجود دارد و در نواحی مختلف هند سنت‌های متفاوتی وجود دارد و با این حال در تمام نواحی ازدواج عمل بزرگی در زندگی هر فرد در هر مکان و با هر سنتی می‌باشد.
ازدواج در هند تنها ایجاد ارتباط بین دختر و پسر نیست بلکه ایجاد ارتباط دو خانواده با یکدیگر می‌باشد و معمولاً خانواده‌ها که با هم وصلت می‌کنند در یک قشر قرار دارند و یکی از شرایط ازدواج جهاز است که خانواده‌ها برای آن بر سر گفتگو می‌نشینند و از دیگر شرایط ازدواج مشاوره با اخترشناسی است که از طریق آن متوجه شوند این دختر و پسر در زندگی زناشویی خود توافق دارند و در صورت مثبت بودن روز ازدواج هم به همین منوال تعیین می‌شود.
در ازدواج‌های مذهبی هند دعای خیر پدر و مادر و رضایت آنها بسیار مهم است و خانواده دختر است که وعده غذایی شب عروسی را تدارک می‌بینند و مهمان‌ها را دعوت می‌کنند.
گرچه در مورد اعتقاد به سنت ازدواج و رسومات آن، نظرات گوناگونی در هند وجود دارد، اما نهاد ازدواج در میان تمامی هندوها و سایر ادیان از درجه اهمیت واحدی برخوردار است و در همین ارتباط ازدواج در اکثر متون مذهبی هند به مثابه یک فریضه مذهبی آمده است.
متون مذهبی «وداها»، «حماسه‏ها»، «یورانا» و همچنین متون مذهبی «بودائیسم» و«جِینیسم» ازدواج را یک فریضه مذهبی قلمداد می‏کنند. ازدواج که در لغت هندو «ویواه» خوانده می‏شود، به عنوان یک وظیفه اساسی برای هر «هندو» محسوب می‏گردد. بر اساس اعتقادات مذهب هندوئیسم، هر انسان بایستی پنج قربانی بزرگ انجام بدهد. انجام این پنج قربانی تنها زمانی ممکن است که فرد ازدواج کرده باشد. بنابراین زن یا مرد تا زمانی که ازدواج نکرده باشد نمی‏تواند این پنج فرض بزرگ را انجام دهد. زندگی مشترکی که زن و مرد تشکیل می‏دهند در هندوئیسم، «گرهیاستا» خوانده می‏شود و پنج قربانی مذکور تقدیم به خالق هستی «براهما» خدایان هندو، اجداد، عناصر و همنوعان می‏گردد.
بنابراین دختر و پسر هر دو، جایگاه خاصی در مذهب هندوئیسم دارند. هندوها برای تولد فرزند پسر، اهمیت ویژه‏ای قائل‏اند، زیرا معتقدند که تولد فرزند پسر منجر به رستگاری یا آزادی می‏شود. بر اساس اعتقادات هندوئیسم، زنان خلق شده‏اند که وظیفه مادری را به عهده بگیرند و مردان آفریده شده‏اند که بتوانند پدر شوند. ازدواج در هندوئیسم از لحاظ نظری یکی از مراسم مذهبی چندگانه مبنی بر «اهدای بدن» یا «قربانی بدن» است که زن و مرد هندو بایستی در یک مقطع از زندگی‏شان آن را انجام دهند.
بر اساس اعتقادات مذهب هندوئیسم، باید دختر را به محض رسیدن به سن مناسب برای ازدواج به خانه بخت فرستاد و اگر پدر و یا قیم دختری که به سن ازدواج رسیده، تا سه سال پس از این مقطع او را به خانه بخت نفرستد، گناه بزرگی مرتکب شده است و در همین حال اگر والدین، دختر را در این مدت به خانه بخت نفرستند، دختر آزاد است که زوج خود را به دلخواه خود انتخاب کرده و با او ازدواج کند.
گرچه سن ازدواج در مناطق شهری هند رو به افزایش است، اما ازدواج کودکان و ازدواج در سنین پایین‏تر هنوز هم در روستاهای هند مرسوم است. سنین ازدواج در هند از نوزاد 6 ماهه شروع می‏شود و تا سنین بالا ادامه می‏یابد. هم‏اکنون در بسیاری از مناطق روستایی هند، نوزادان کوچک دختر و پسر را با برگزاری مراسم مذهبی همانند سایر مراسم ازدواج به عقد یکدیگر در می‏آورند و سپس نوزاد دختر به خانه شوهرش یعنی منزل پدر پسر خواهد رفت و در حقیقت مابقی عمر را تا رسیدن به بلوغ جسمی و عقلی در آنجا خواهد گذراند. هدف این نوع ازدواج که بیشتر در ایالتهای راجستان و مناطق جنوبی هند رواج دارد، وابسته کردن دختر و پسر به زندگی مشترک از ابتدای دوران کودکی است.

سن ازدواج در میان گروهها و مذاهب مختلف در هند متفاوت است و این کشور پایین‏ترین معدل سنی ازدواج را چه در میان دختران و چه در میان پسران در جهان دارا است
در میان طبقات مختلف مذهبی در هند، به ترتیب دختران «طبقه نجس» یا هاریجان، براهمان (طبقات روحانی هندو) کساتریا (طبقات رزمی)، مر و ویشا (طبقات کشاورز) پایین‏ترین سن ازدواج را دارند.
قانون اساسی هند در بخش ازدواج هندوها که در سال 1334 به تصویب رسید، حداقل سن ازدواج برای زنان را 15 سال و برای مردان 18 سال تعیین کرده است، اما عملاً این قانون در همه جا به اجرا در نمی‏آید.
بهترین و پسندیده‏ترین نوع ازدواج، هدیه‌کردن عروس به داماد است. هندوئیسم برای ازدواج بین زوجین شرایطی قایل است. از جمله یک مرد هنگامی می‏تواند ازدواج نماید که شرایط دوران تعلیم و مطالعه متون مذهبی هندو را پشت سر گذاشته باشد. مطالعه متون مذهبی بایستی طبق دستور انجام گیرد و در دوران مطالعه نیز، متعلم بایستی مسایلی را که هندوئیسم تعیین کرده است رعایت نماید. متون مذهبی «ودا» متشکل از سه نسخه است و متعلم بایستی حداقل یکی از آنان را مطالعه کند تا بتواند ازدواج کند. متون مذهبی هندو تاکید دارند که مرد و زن بایستی در دوران قبل از ازدواج از عزت نفس و اتکاء به نفس برخوردار باشند. این متون همچنین تأکید می‏نمایند که مرد و زن نبایستی قبل از ازدواج رابطه جنسی داشته باشند. تا قبل از تصویب «قانون ازدواج هندوها» در سال 1334، از لحاظ اعتقادی، هر هندو می‏توانست تعداد زیادی زوجه اختیار نماید. تا این زمان در طبقه تاجر، طبقه رزمنده و یا افراد ثروتمند و قدرتمند چند زوجه‏ای نیز دیده می‏شد. اما در میان طبقات روحانی و رهبران عمدتاً یک‏زوجه‏ای مرسوم بود.

خواستگاری
قرار گرفتن مرد به عنوان محور و همچنین وجود فشار ناشی از تهیه جهیزیه که ریشه در فقر اقتصادی مردم هند دارد، عملاً موجب شده تا عموماً خانواده‏ها خواستار داشتن پسر باشند. بطوریکه بعضاً تولد اولاد دختر را به عنوان نَحس یاد کرده و می‏کنند. این موضوع که بطور مستقیم بر نهاد خانواده نیز اثر گذاشته، موجب شده تا در جامعه هند اصولاً برای مرد ارج بیشتری (در آیین‌های مختلف) قایل شوند و به همین خاطر نیز به هنگام ازدواج اصولاً خانواده دختر در تلاش برای پیدا کردن داماد مناسب باشد. در همین راستا لازمه یافتن داماد مناسب و خوب، ارایه شرایط مناسب و خوب بوده و نهایتاً انتخاب داماد با وضعیت طبقه، امکانات مالی و شرایط اجتماعی خانواده دختر رابطه پیدا کرده است. به هر تقدیر پیشنهاد ازدواج در هندوها اصولاً از جانب خانواده دختر مطرح می‏شود و پدر و مادر دختر، پس از انتخاب داماد به منزل او رفته و پیشنهاد را مطرح می‏کنند. در این هنگام دختر و پسر هیچ نقشی در رد یا قبول ازدواج نداشته و حتی بعضاَ همدیگر را تا قبل از مراسم ازدواج نیز نمی‏بینند.
بعد از حضور خانواده دختر در منزل پسر، پدر و مادر داماد به منزل عروس می‏روند و در این رابطه مراسم مختلفی وجود دارد. در جنوب هند خانواده داماد پس از قبول عروس همراه با یک دست لباس به منزل دختر رفته و نظر نهایی خود را اعلام می‏کنند. در شرق هند یعنی ایالت پنجاب، خانواده داماد با یک قطعه جواهر (گردنبند یا انگشتر) همراه با لباس و با یک نوع ظرف نقره به منزل عروس می‏روند که به این رسم «سگاتی» نیز گفته می‏شود.
در هر حال حضور خانواده پسر در محل خانواده دختر در حقیقت قبول دختر به عنوان عروس است. در این نشست پیرامون جهیزیه «دوری» و برنامه عروسی گفتگو می‏شود. در شهر «ساورات» ایالت بیهار در شرق هند، پسرها به قیمت خوبی در یک نمایشگاه به فروش می‏رسند و خریداران آنها والدین دختران دم بخت هستند. در این شهر از 600 سال پیش تاکنون پسرها همراه با بزرگان خانواده خود در یک باغ انبه جمع می‏شوند و خانواده دختران دم بخت، داماد خود را انتخاب می‏کنند. این کار به خانواده دختر حق انتخاب را می‏دهد ولی موضوع پس از توافق طرفین در مورد مبلغی که خانواده دختر باید بپردازد قطعی می‏شود. خانواده دختر چند داماد را انتخاب کرده و پس از بحث مفصل در باره پیشینه خانوادگی، سوابق تحصیلی و سایر دارایی‌های پسر و بالاخره تعیین میزان جهیزیه، مسأله ازدواج نهایی می‏شود. دامادها به قیمت‌هایی از 3 تا 300 هزار روپیه به فروش می‏رسند که قیمت بر اساس شغل آنان تفاوت می‏کند. بهای دامادهای کارگر روزمزد از 3 تا 5 هزار روپیه، پاسبان 5 تا 8 روپیه، کارمند بانک از 10 تا 16 هزار روپیه و افسر پلیس از 16 تا 30 هزار روپیه و یک موتورسیکلت برای داماد است. همچنین دامادهایی که کارمند دولت ایالتی باشند از 16 تا 50 هزار روپیه، معاون رییس‏پلیس 30 تا 60 هزار روپیه به اضافه یک خودرو، کارکنان خدمت اداری هند، با اعتبارترین شغل در هند، از 150 تا 300 هزار روپیه به اضافه یک دستگاه اتومبیل برای داماد، یکی برای پدر وی و یکی هم برای فردی که دو خانواده را به هم معرفی کرده به فروش می‏رسد. بهای دامادهایی که استاد دانشگاه باشند، از 15 تا 30 هزار دلار، کارگران شاغل در بمبئی، دهلی و سایر شهرهای بزرگ هند 15 تا 45 هزار دلار و روزنامه‏نگاران در ایالتها از 6 تا 15 هزار و روزنامه‏نگاران در شهرهای بزرگ 15 هزار دلار به اضافه یک خودرو تعیین شده است. در ایالت بیهار از زمانی که دختر در خانواده متولد می‏شود والدین به جمع‏آوری پول برای ازدواج وی می‏پردازند و خانواده‏ای که صاحب چند دختر شود خود را بدشانسترین خانواده می‏داند. به همین دلیل کشتن جنین دختر یک پدیده عمومی در این منطقه است.

مراسم عروسی در هند
مراسم مذهبی، بخش عمده‏ای از نظام ازدواج در هندوستان را تشکیل می‏دهد. متون مذهبی در رابطه با ازدواج می‏گویند که عروس به وسیله پدر و یا ولی خود به داماد «سپرده» می‏شود، بنابراین از داماد دعوت می‏شود که برای بردن عروس به محل عروسی مراجعت کند. مراسم عروسی با توجه به مذهب، طبقه، فرقه، درآمد و موقعیت اجتماعی افراد، متفاوت است. در مجموع، مراسم مذهبی ازدواج عبارت است از مراسم نامزدی، تعیین یک روز خوش یمن با تعیین ساعت و دقیقه برگزاری جشن عروسی که به آن مراسم استقبال از داماد توسط خانواده عروس گفته می‏شود، تقدیم حلقه گل متقابل توسط عروس و داماد، تحویل عروس به داماد، قرار دادن دست عروس در دست داماد و چرخیدن هر دو با یکدیگر هفت مرتبه به دور آتش مقدس که برای همین منظور در محل برگزاری جشن عروسی بر پا شده است.
همراه با چرخش عروس و داماد به دور آتش، روحانی هندو که در محل حاضر است، شروع به خواندن اوراد و سرودهای مذهبی از «ودا»، «گریاسوتورا» و «سازیتیس» می‏کند و در همین هنگام از روغن مخصوص که در دست دارد، به داخل آتش می‏ریزد.
اما طبقات پایین هندو مجاز نیستند که در هنگام ازدواج از اوراد و «ودا» استفاده کنند. به همین دلیل آنها از اوراد «مانترا» که در متون «یورانا» موجود است، استفاده می‏کنند. این مراسم بین 3 تا 6 ساعت طول می‏کشد و عروس و داماد باید تا 12 ساعت غذا نخورند. مراسم عروسی عموماً در محل‌های عمومی با برپایی سالنی که از پارچه و چوب به شکل چادرهای زیبای سرپوشیده‏ای تزیین شده است، برگزار می‏شود.
مراسم عروسی بر مبنای امکانات مالی عروس و طبقه اجتماعی وی متفاوت است و از حداقل یعنی با ساده‏ترین امکانات ممکن که کمتر از 1000 روپیه (10000 تومان) شروع می‏شود. امروزه در هند عنوان «سپتابادی» (چرخیدن هفت مرتبه به دور آتش) که رسم مشترک هندوها است، شامل ازدواجهایی است که احتیاج به هیچ‌گونه تشریفات و مراسمی ندارد. بسیاری از ازدواج‌ها به وسیله بخشنامه قانونی مربوط به ازدواج سال 1333 دولت انجام می‏شد. البته قابل توجه است که نشأت گرفتن این قانون، از کتاب‌های هندو و سنت‌های قدیمی است که با اصلاحاتی از طرف دولت بصورت قانون درآمده است. در حقیقت می‏توان گفت که قانون ازدواج «برهما سماج» در سال 1251 که در تمام ایالت‌های هند به جز جامو و کشمیر اجرا می‏شد، طلایه‏دار تصویب قانون سال 1333 می‏باشد. علت مهم و اساسی که این قانون را متمایز ساخته بود، تصریح‌کردن به اصل داشتن یک زن برای مردان بود. با این وجود حتی پس از گذشت 36 سال از تاریخ تصویب و اجرای این قانون، به زحمت می‏توان گفت که قانون یک زن داشتن بطور کامل در جامعه هند پیاده می‏شود. در این ارتباط زنان هندی رنج زیادی را تحمل می‏کنند و ترجیح می‏دهند که در مقابل زن گرفتن مجدد مردان سکوت اختیار کنند و در انظار عمومی در دادگاه حاضر نشوند. آنها خوب می‏دانند که حتی در حال حاضر عملکرد دادگاهها در برابر خط مشی قانون ازدواج سال 1333 به صورت معکوس، علیه خود زنان می‏باشد. دادگاهها برای ازدواج دوم مردان دلیل و مدرک طلب می‏کنند. در حالی که اغلب اوقات دلیل و مدرکی در دست نیست. در زمان قدیم، ازدواج‌ها در جامعه هند به عنوان اجرای یک آیین مذهبی که زن و مرد را پیوند می‏داد و این پیوند حتی تا زمان مرگ و بعد از آن نیز تفکیک‌‌ناپذیر بود، محسوب می‏شد. این موضوع توسط قوانین و حقوقی که برای حمایت از زنان وضع شده و در آن از طلاق به عنوان عاملی در جهت از هم پاشیدگی وحدت بین زن و مرد نامبرده شده از بین رفت. با این وجود تصریح قانون ازدواج هند و در مورد برابری زن و مرد در موضوع طلاق به عنوان یک اقدام قانونی در جهت برقراری تساوی بین زن و مرد محسوب می‏شد.

جهیزیه (دوری) در هند
جهیزیه در ابتدا هدایا و پیشکش‌هایی بود که به دختران در زمان ترک خانه پدری و ورود به‏خانه همسر اهدا می‏شد ولی متأسفانه امروزه تبدیل به امری مزاحم و ناهنجار شده است که بازتاب آن دخترکشی و سقط‏جنین، خودکشی، سوزاندن عروس و موارد دیگری که باعث هتک حرمت دختران هندی است، می‏باشد. مسأله جهیزیه در میان کاست‌های مختلف و شهرها و روستاها به صورت یک مشکل اجتماعی جدی مطرح است که قوانین ازدواج پسر و دختر با کاست خود یا بالاتر و پایین‏تر مورد سوءاستفاده واقع شده است این قوانین انتخاب همسر را محدود می‏کند؛ مضافاً به اینکه پسر بصورت یک هدف باارزش‏تری نسبت به دختر در این جوامع تجلی می‏کند و عامل اصلی در این میان جهیزیه است یعنی دادن اجناس و کالاهای مادی و پول نقد و طلا به خانواده پسر در زمان عقد ازدواج و حتی در مناسبت‌های مختلف بعد از ازدواج هم ادامه دارد و در بعضی جوامع تا آخر عمر.
متأسفانه آمار سقط جنین زنان باردار بعد از سونوگرافی و خودکشی و خودسوزی دختران هندی بسیار بالا است. حتی در شهرهای بزرگی مانند دهلی به طور متوسط در هر 24 ساعت یک عروس از خودسوزی جان می‏سپارد، در اکثر این حوادث ناگوار، عامل اصلی جهیزیه می‏باشد.
در عصری که هند به پیشرفت‌های اقتصادی بی‏سابقه‏ای دست یافته، گزارشات روزافزونی از شکنجه و سوزاندن عروسان هندی به خاطر جهیزیه به دست می‏رسد. افزایش این عمل به واسطه ظهور عصر جدیدی از مصرف‏گرایی که با سنن قرون وسطایی تداخل پیدا کرده، ابعاد جدیدی یافته است. مقامات هندی می‏گویند: تمام خانواده‏ها صرف‏ نظر از زمینه مذهبی، اجتماعی و اقتصادی‏شان، بطور فزاینده‏ای جهیزیه بیشتری را طلب می‏کنند تا از فقر بگریزند، ثروتی بیندوزند، تا لوازم مدرنی را که هر روز تبلیغش را در تلویزیون می‏بینند، به چنگ بیاورند. در جریان شتاب جامعه به سمت مدرنیزه شدن تقاضای جهیزیه، راهی شده است تا سالیان سال بعد از ازدواج، همچنان پول و کالا از خانواده عروس اخذ شود و اگر خانواده عروس قادر به این کار نباشد عروس در معرض گرفتاری ضرب و جرح و حتی قتل قرار می‏گیرد.
جهیزیه شاید بزرگترین عامل فشاری باشد که ستم‏کشیدگی زنان در هند و سایر نقاط شبه‏قاره را تشدید می‏کند. این سنت که در آغاز بمنظور کمک به زندگی دختران که وارث خانواده محسوب نمی‏شدند بنا نهاده شد، اینک به عامل ورشکستگی خانواده‏ها و ستم‏‌کشیدگی زنان بدل شده است. از لحظه‏ای که یک دختر به دنیا می‏آید، خانواده‏اش می‏دانند که سالها و حتی نسل‌ها باید بهای ازدواج و جهیزیه‏اش را بپردازند. و همین عمل موجب قتل نوزادان دختر و سقط جنین دختر می‏شود. اگر دختر زنده بماند، خانواده‏اش با اعتقاد به اینکه جز خرج برایشان فایده‏ای ندارد و باید روزی او را تحویل خانواده شوهر بدهند با او مثل یک سربار رفتار می‏کنند و نسبت به برادرانش غذای کمتری به او می‏دهند و توجهی به سلامتش ندارند. بعد هم خانواده داماد فکر می‏کنند به خاطر اینکه بار اضافی ورود یک زن به خانواده‏شان را پذیرفته‏اند، باید پول کلانی به آنها داده شود.
رسم جهیزیه در هند بدین قرار است که خانواده داماد بر اساس موقعیت اجتماعی، وابستگی طبقاتی، و موقعیت اقتصادی و تحصیلی خود از خانواده دختر تقاضاهایی مبنی بر دریافت وسایل زندگی می‏کند. خانواده عروس بایستی در هنگام نامزدی با این تقاضا موافقت کنند. مقدار جهیزیه قبل از ازدواج بین طرفین توافق می‏شود. این جهیزیه شامل طلا، ماشین، وسایل الکترونیکی، وسایل زندگی، فرش، مسکن و پول نقد است و میزان آن بستگی به وضعیت خانواده عروس از لحاظ طبقه و امکانات مالی دارد. هم‏ اکنون خانواده‏های عروس در مورد یک وسیله نقلیه از دوچرخه تا ماشین آخرین مدل خارجی و در مورد مسکن نیز از منازل اجاره‏ای تا منازل ویلایی در اروپا به داماد هدیه می‏کنند و این دو مسئله بسیار حایز اهمیت است. از آنجا که اکثر جامعه هند در فقر به سر می‏برند، بسیاری از دختران جوانی که والدین خویش را در موقعیت ناگواری می‏بینند، به منظور رها کردن والدین خویش از مشکلات اقتصادی یا دست به خودکشی می‏زنند و یا راهی مراکز فحشاء می‏شوند. در بسیاری از موارد، پس از اینکه زوجین تشکیل خانواده می‏دهند، خانواده عروس موفق نمی‏شود به خاطر مشکلات اقتصادی، به وعده‏های خود در مورد تهیه جهیزیه عمل کند. در نتیجه خانواده داماد اذیت و آزار عروس را شروع می‏کند و بدین طریق سعی می‏کند که خانواده عروس را تحت فشار قرار دهد تا به وعده‏های خود عمل کند.
در این راستا بسیاری از نوعروسان تحت فشارهای روحی و اذیت و آزار جسمی قرار می‏گیرند، و در برخی از مواقع نیز خانواده داماد اقدام به سوزاندن عروس می‏کنند. عروس‏سوزی در سال‌های اخیر نیز، قربانیان بسیاری داشته است. شاید بتوان ادعا کرد که روزی نمی‏گذرد که عروس‏سوزی در هند اتفاق نیافتد، اما تمامی آنها در روزنامه‏ها گزارش نمی‏شود. مردم شاهد انعکاس تعداد زیادی از آنها در روزنامه‏ها هستند، اما تعداد قربانیان این جنایت هولناک بیش از آن است که در روزنامه‏ها منعکس می‏شود. آمار منتشره در همین رابطه حاکی است که تنها طی سال 1369 حدود 1000 دختر در شهر دهلی در همین رابطه دست به خودکشی زده‏اند.
در مورد جهیزیه نیز همانند مراسم عروسی سطح خانواده میزان جهیزیه را تعیین می‏کند و تعداد آن از حداقل شروع می‏شود. در این مورد نیز، به ذکر نمونه‏ای می‏پردازیم. حدود هشت سال پیش دختر مهاراجه جیپور در ایالت راجستان واقع در غرب هند ازدواج کرد و پدرش علاوه بر کلیه وسایل زندگی، وسیله نقلیه، منازل و زمین‌های متعدد، 190 کیلو نیز طلا به وی داد. دولت هند بعدها میزان موجودی طلای مهاراجه مزبور را 2961 کیلوگرم اعلام داشت!
در حقیقت جهیزیه، امروزه بعنوان یک هدیه برای ابراز محبت و عشق نیست بلکه حقی است برای خانواده پسر در قبال بزرگ کردن پسر و کسب تحصیلات به اضافه مخارج ازدواج و کالاها و وسایل زندگی.
هیولای مرگ ناشی از جهیزیه در ایالات مختلف هند آثار وحشتناک خود را نمایان کرده است. طی یک دوره یک سال و نیم اخیر تنها در یک بخش ایالت «آندراپرادش» بیش از 200 مورد مرگ همسر توسط خویشاوندان و یا خود شوهر گزارش شده است که دلیل، آن عدم توانایی زنان در پرداخت جهیزیه کافی بوده است. به آتش‌کشیدن زن هنوز یک روش متداول برای خلاصی یافتن از دست همسرانی است که به همراه خود جهیزیه کافی به خانه شوهر نمی‏آورند و شوهرانی که نمی‏خواهند دستشان به خون آغشته شود چنان زندگی را به همسر خود تنگ می‏کنند تا او خودش دست به خودکشی بزند.

ازدواج و رسوم بعد از آن
تشکیل خانواده که اصولاً از ارکان هر جامعه‏ای محسوب می‏شود. بر مبنای شرایط اجتماعی، اقتصادی، جغرافیایی آن دارای رسوم مختلف است و به ویژه مشکلات ناشی از آن و گذر ایام، عملاً به وجودآورنده رسوم متفاوت می‏شود. در این راستا کشور هند به دلیل تنوع قومیت با فرهنگ و رسوم رابطه نزدیک دارد و پس از تشکیل خانواده دارای رسوم متفاوتی است.
 رسم ساتی
«ساتی» واژه‏ای است سانسکریت که به معنای «همراه» و «رفیق» می‏آید. بر اساس این رسم اگر شوهر زن جوانی بمیرد، زن جوان بایستی خود را زنده زنده در آتش بیاندازد که جنازه شوهرش در آن، در حال سوختن است. این رسم که ریشه در عقیده هندویی دارد، اشعار می‏دارد که زن با قربانی کردن خود در هنگام سوختن جنازه شوهرش باعث می‏شود که شوهرش را از آتش جهنم نجات بدهد. با گذشت زمان این رسم نه تنها فراگیر، بلکه به صورت کمال مطلوب خانم‌ها درآمده است. با درگذشت شوهر، بیوه وی خود را در آتش وی می‏سوزاند و یا اگر او را دفن می‏کردند، بیوه وی نیز زنده زنده همراه وی مدفون می‏شد. یکی از اصلاح‏طلبان مشهور هندی به نام «راجام موهان‏روی» در اوایل قرن نوزده میلادی مبارزه خود را علیه رسم ساتی آغاز نمود. در نتیجه تلاش‌های وی حاکم انگلیسی وقت هندوستان به نام «لرد ویلیام‏بنیک» قانون ممنوعیت ساتی را در سال 1271 تصویب کرد. بر اساس این قانون سوزاندن بیوه شوهر متوفی و یا زنده مدفون کردن وی جرم تلقی می‏شود و قابل تعقیب است.
بر اساس این قانون درصورتیکه شخص متوفی تحت تأثیر تزریق دارو نتواند شخصاً تصمیم بگیرد، کسانی که به وی دارو تزریق کرده‏اند، با عنوان قاتل قابل تعقیب هستند. همچنین هرگونه تعاون و همکاری در اجرای رسم ساتی، به مثابه قتل محسوب می‏گردد.
با تصویب قانون ممنوعیت ساتی در سال 1361 گرچه بیوه‏های هند از بلای زنده سوختن نجات پیدا کردند، اما آنجا که تعلمات «دین هندو» عدم ازدواج مجدد زنان بود، بسیاری از بیوه‏های هند مجبور بودند که زندگی فلاکت‌‏باری را تا آخر عمر ادامه دهند. بسیاری از بیوه‏ زنان بر این عقیده بودند که حداقل با سوزاندن خود از مشکلات بسیاری رها می‏شوند، اما زندگی بدون شوهر تا پایان عمر برای آنان مصیبت بزرگتری به حساب می‏آید.
در این راستا بود که «اشیوان چاندویدیاساکا» مبارزه خود را برای تصویب قانون ازدواج مجدد زنان آغاز نمود. نهایتاَ در سال 1235 قانون خود را به تصویب رساند. به تدریج رسم ساتی در میان هندوها کم‏رنگ گردید. اما صد سال پس از سال 1336 دوباره یک بیوه جوان 22 ساله در شهر «گوالیور» اقدام به خودسوزی همراه با سوختن جنازه شوهرش کرد. حتی در سال 1366 زن جوان 22 ساله‏ای پس از درگذشت شوهرش در ایالت «راجستان» اقدام به ساتی کرد. هنگامی که روپ، خود را در آتش جنازه شوهرش می‏انداخت، چندین هزار نفر از جمعیت در برگزاری ساتی حاضر بودند.
هندوها بر این عقیده‏اند که به مجرد اینکه زنی اقدام به «ساتی» نمود تبدیل به «الهه ساتی» می‏شود. سپس در محل خودسوزی وی معبدی به نام «الهه ساتی» ساخته می‏شود و با قرار دادن مجسمه‏ای از او به عبادت وی می‏پردازند.

رسم چند شوهری
گرچه رسم چندشوهری کمتر از چندزوجه‏ای در هندوستان مرسوم است، اما به هر حال در بعضی از نقاط این کشور مشاهده می‏شود. این رسم در میان طبقات «تودا» و «کوتا» از منطقه «نیلگریز» و طبقه «خاسا» از منطقه «جونان باور» و (اطراف شهر در ادون) و در بعضی دیگر از نقاط شمال هند رواج دارد. رسم چندشوهری به دو گونه مختلف است:
الف ـ نوع اول «برادری» خوانده می‏شود که تمامی شوهرهای یک زن برادر هستند.
در این نوع از رسم چندشوهری، برادر ارشد نسبت به دیگر برادران از حقوق بیشتری در رابطه با زن برخوردار است. در میان طبقه «تودا» برادر ارشد با دختر ازدواج می‏کند، اما دیگر برادران نیز به او دسترسی دارند. فرزندانی که در این خانواده به دنیا می‏آیند، متعلق به برادر بزرگ هستند. این رسم هم ‏اکنون در منطقه و ایالت «هاریانا» رواج دارد.
ب ـ در رسم چندشوهری نوع دوم، شوهران یک زن با یکدیگر رابطه خویشاوندی ندارند.
به این نوع ازدواج، چند شوهری متفرق، گفته می‏شود. این نوع ازدواج در میان طبقه «نیار» در ایالت «کرالا» مرسوم بوده است.
ج- ازدواج مرد با زن‏برادر متوفی خود درصورتیکه دارای فرزند ذکور باشد.
در این نوع ازدواج در صورت مرگ شخصی که دارای فرزند ذکور است، برادر کوچک وی بایستی با بیوه وی ازدواج کند. بر اساس این رسم برادر بزرگ فرد متوفی، حق ندارد که با بیوه برادر خود ازدواج نماید. این رسم در حال حاضر در میان طبقات «جات» «کجرات» و تعداد زیادی از دیگر طبقات ایالات «اتارپرادش» و طبقه «کاراگوز» در منطقه «میسور» رواج دارد.

ازدواج خواهرانه
در این نوع ازدواج در صورت مرگ زن، شوهر با خواهرزن خود ازدواج می‏کند. این ازدواج در بخش‌هایی از ایالت «هاریانا» رواج دارد.

تشریفات ازدواج د ر هند
- با یک منجم مشورت می‌کنند تا روزو محل مراسم مناسب با طالع زوجین برای برگزاری این جشن مشخص شود.
- در این مرحله عروس و داماد 7 قدم در کنار هم برمی‌دارند که نماد ازدواج فرخنده، آرزوی ثروت، شادی، قدرت و ... است.
- درست‌کردن معجونی از ماست و عسل که عروس باید به داماد تعارف کند. این معجون سمبل تضمین سلامت جسمی و شیرینی آغاز ازدواج برای داماد است.
-: اهدای غذا و سایر نذورات به خدایان و طلب دعای خیر و برکت. (در آیین هندو یک قدرت مطلق وجود دارد و سایر خدایان تنها صورت‌های دیگر آن خدا هستند)
-: تهیه یک سنگ که عروس به رسم وفاداری و صداقت بر آن می‌ایستد و داماد حلقه‌ای را در انگشت پای او قرار می دهد.
- پاشیدن برنج و گل بر سر عروس و داماد بعد از اعلام پیمان ازدواج در جمع.
- در این مرحله داماد با گذاشتن علامتی بر پیشانی عروس به وسیله ی پودر نارنجی یا sedhu به حضار متأهل شدن عروس را اعلام می‌کند. بعد از آن زوجین باید پای والدینشان را لمس کرده و از آن طلب دعای خیر کنند.

مراسم خرچنگ
در شهر گُجرات هند، در اواسط ماه ژانویه، در مناسبت ماکار سانکراتی (Makar Sankranti)، صدها نفر از پیروان هندو در صف های طولانی می ایستند تا خرچنگ را به عنوان قربانی به خدا اهدا نمایند؛ این کار در معبد الهه شیوا انجام می گیرد. این یک مراسم بسیار قدیمی است. افراد اهداکننده بر این باورند که تقدیم خرچنگ به خداوند، آرزوهای آنها برآورده می شود.

آداب کفن و دفن
هند؛ سوزاندن متاهل‌ها، دفن مجردها!
در فرهنگ هندوستان به مرگ افراد اهمیت زیادی داده می‌شود. چنان كه مراسم آنها برای مردگان، چیزی كامل‌تر از یك مراسم عروسی است.
هندی‌ها مراسمی دارند به نام «تراویح» (Teravih). مراسمی كه از روزی كه فرد از دنیا می‌رود شروع می‌شود و تا 13 روز ادامه پیدا می‌كند. در این مدت آنها غذاهای شیرین نمی‌خورند،‌ لباس جدید نمی‌پوشند و با این كارها به فرد از دنیا رفته ادای احترام می‌كنند. در این زمان افراد خانواده عبادات و غم‌های خود را شریك می‌شوند تا این‌كه با این كار روح متوفی به آرامش برسد. در حقیقت عزاداری در آیین آنها تا 13 روز برای همه و تا یك سال برای نزدیكان متوفی ادامه دارد. بعد از یك سال مراسمی به نام «شراد» (Shraad) انجام می‌شود كه در آن افراد بعد از یك سال دوباره دور هم جمع می‌شوند و غذاهای مورد علاقه فرد از دنیا رفته را می‌پزند. همان طور كه ما ایرانی‌ها بعد از فوت یكی از نزدیكان، معمولا سومین و هفتمین روز درگذشت را دور هم جمع می‌شویم، هندی‌ها هم در روزهای سوم،‌ پنجم، ‌هفتم و نهم گرد خانواده متوفی جمع شده و چنین مراسمی برگزار می‌كنند.
وقتی فرد متوفی چه مرد، ‌چه زن از دنیا می‌رود اگر ازدواج كرده باشد مراسم به این صورت است كه بدن وی سوزانده می‌شود، اما اگر این فرد ازدواج نكرده باشد او را به خاك می‌سپارند.
فرد از دنیا رفته (اگر ازدواج كرده باشد) را به كنار رودخانه می‌برند و می‌سوزانند. پسر بزرگ فرد متوفی معمولا در این مراسم وظیفه سپردن خاكستر را به یكی از رودخانه‌های مقدس دارد.
قبل از هر كاری ابتدا بدن را حمام و بعد با پودر زردچوبه و آب آرایش می‌كنند. لباس تازه تن متوفی می‌كنند و بعد آن را با گلاب خوشبو و معطر می‌كنند.
هنگام حمل بدن، مردان برهمایی سرودهای معنوی می‌خوانند و اصوات عجیب موسوم به «مانترا» درمی‌آورند.

برند های مشهور

تاتا

یکی از کهن ترین و باسابقه ترین شرکت های فعال در حوزه صنایع در هند، گروه TATA است که از ابتدای فعالیت خود اهداف کلانی را مد نظر داشته است. فعالیت این شرکت به عنوان اولین شرکت سازنده فولاد و آهن در سال 1907 در جمشیدپور هند راه اندازی شد. تا 1939 این شرکت بزرگترین شرکت تولید فولاد در سرزمین های تحت کنترل بریتانیا بود. این شرکت رفته رفته با اجرای طرح های توسعه ای خود، به عنوان تولید کننده انرژی مطرح شد و در سال 1911 با نام شرکت منابع نیروی هیدروالکتریک تاتا ثبت شد و در سال 1915 توانست بزرگترین شرکت نیروی هیدروالکتریک در هند را در نزدیکی بمبئی راه اندازی کند. پس از استقلال هند و درست زمانی که اقتصاد نوپای هند نیازمند حمایت های زیربنایی بود، گروه تاتا با ورود به عرصه خودروهای تجاری، تاتا موتور را تشکیل داد که بعدها با نام شرکت مهندسی و لوکوموتیو تاتا با همکاری شرکت بنز آلمان فعالیت خود را ادامه داد. گروه تاتا بر سه حوزه فولاد، انرژی و حمل و نقل تمرکز کرده بود حوزه هایی که برای کشورهای تازه استقلال یافته به عنوان مهم ترین حوزه های زیربنایی مطرح هستند. رفته رفته با تغییر برخی عوامل اقتصادی و ایجاد شرکت های خدمات محور، گروه تاتا از این امر نیز عقب نماند و با راه اندازی خدمات مشاوره ای تاتا در سال 1968 به یکی از بزرگ ترین شرکت های فناوری اطلاعات در هند و بلکه جهان تبدیل شد. لوگوی تاتا طی سال های فعالیت تغییر کرده و مدرن شده است که همیشه حرف T بزرگ در آن دیده می شود.

Reliance

گروه تعاونی های گوناگون Reliance. در واقع رؤیاهای بزرگ داشتن و بلند همتی از ویژگی های گروه Reliance است. ارزش های این گروه اقتصادی از تفکرات بنیان گذار آن نشأت گرفته است و معتقد است که «رشد زندگی است». این شرکت با فعالیت در حوزه پالایشگاه های پتروشیمی و همچنین اکتشاف نفت و گاز توانست نیاز سهامداران خود را در شرایط مختلف برآورده سازد. به طوری که در سال های ابتدایی بسیار مرسوم بود که سهام داران به منظور خانه دار شدن، خرید خودرو و یا فراهم آوردن هزینه های عروسی فرزندان خود با فروش بخشی از سهام خود، احتیاجات خود را رفع می کردند. رشد فزاینده ی شرکت Reliance با راه اندازی وشگاه های خرده فروشی متنوع آغاز شد. این فروشگاه ها با شبکه گسترده ای که داشتند، انواع مایحتاج مردم از وسایل سوپرمارکت های امروزی تا لباس و طلا و جواهرات را در بر می گرفتند. بنابراین هر آنچه مردم می خواستند در مجموعه این فروشگاه ها عرضه می شد و اینگونه بر استقبال مردم و سودآوری شرکت افزوده شد.

ایرتل

ایرتل به عنوان اپراتور برتر موبایل در هند فعالیت خود را با ساخت گوشی های تلفن آغاز کرد. در سال 1983 با هدف ساخت تجهیزات تلفن با همکاری شرکت زیمنس تأسیس شد. ساخت گوشی هایی با قابلیت شماره گیری جدید توسط شرکت، مقدمات پیشتازی آن در عرصه خدمات موبایل را فراهم آورد. حدود 22 درصد از کاربران موبایل در هند (بیش از 188 میلیون نفر) از خدمات ایرتل استفاده می کنند. در واقع این شرکت بعد از دو شرکت مخابراتی چینی، سومین شرکت بزرگ مخابراتی در دنیا است که سومین برند با ارزش هند نیز محسوب می شود. از باورها و ارزش های این برند، بلند اندیشی و انجام متفاوت کارها است. ایرتل فعالیت های شرکت خود را به جز در بخش های بازاریابی، فروش و امور مالی به بخش های بیرونی واگذار می کند و دربه کارگیری این استراتژی جزء شرکت های پیشرو در هند محسوب می شود. ایرتل با IBM در زمینه حمایت های تجاری همکاری نزدیکی دارد همچنین با شرکت های اریکسون و نوکیا زیمنس نیز همکاری می کند و سعی می کند با تغییر قوانین بازی در رقابت با دیگر شرکت ها، خدمات بهتری را به مشتریان خود ارایه دهد به عنوان نمونه اولین بار با شرکت اریکسون قرارداد محاسبه نرخ های مکالمه را بر اساس هر دقیقه به امضا رساند که این اقدام موجب کاهش هزینه های مشتریان و رضایت بیشتر آنان شد

دفاع

كل نيروهاي مسلح : 1،270،000 ( تخمين 1992). خدمت سربازي : ندارد، ولي وظيفة قانوني هر شهروندي است كه در صورت فراخواني به خدمت اعزام گردد.

برخی مطالب

زنان هندی، 11 درصد از اندوخته طلای جهان را دارند. این میزان، بیش از مجموع اندوخته خزانه داری آمریکا، صندوق بین المللی پول، سوئیس و آلمان است.

گرامی داشت روز کودکان در هند: هندی ها در روز 14 نوامبر، روز ویژه ای را به جشن برای کودکان اختصاص داده اند.

 یک شرکت هواپیمایی در هند، فقط زنان را استخدام می کند؛ چون سبک وزن تر هستند و سالانه 500 هزار دلار در هزینه سوخت این شرکت، صرفه جویی می شود!

فرقه ای ویژه زنان در هند به نام «فرقه گولابی» (Gulabi) هستند که اعضای آن، همسران سرکش خود را با چوب، ادب می کنند.

 جنگجوی هندی، در سال 1897 برای دفاع از ارتش استراتژیک خود، در برابر 10 هزار افغان تا پای جان جنگیدند.

 حقوق (ِیک سال) نخست وزیر هند در سال 2013، فقط دو هزار و چهارصد دلار بود.

 هندوها در هند معتقدند بیش از 300 میلیون الهه مختلف وجود دارد؛ چرا که هر روستا در این کشور، الهه محلی خود را دارد!

در هند، زندانی وجود دارد که زندانیان آن می توانند هر طور که می خواهند به آن رفت و آمد کنند. حتی یکی از زندانیان آن، یک معلم مدرسه است.

 الماس نخستین بار، بیش از چهار هزار سال پیش، در بستر رودخانه منطقه «گوالکندا» (Golconda) در هند کشف شد.

 شرکت راه آهن هند، با بیش از یک میلیون و ششصد هزار کارمند، بیشترین کارمند را در جهان داراست.

 در سال 1954، باستان شناسان در کاوش هایی که در یک محوطه متعلق به تمدن وایکینگ ها متعلق به سده هشتم میلادی صورت می دادند، یک «مجسمه بودا» از هند کشف کردند.

 در هند یک معبد از جنس طلا وجود دارد که هزاران زائر از گروه ها و اقلیت ها و نژادهای مختلف دارد.